Szelest Stron

Czy można sobie pozwolić na lustrzanki klasy Canon lub Nikon w dobie kryzysu?

2009-11-11T16:41:00.000-08:00

Niezależnie od tego, czy Premier Finansów ogłosi, że skończył się w Polsce kryzys czy nie nadal dla wielu z nas zakup sprzętu takiego jak lustrzanki jest poważnym wydatkiem i wymaga sporego przemyślenia.

Sama przymierzając się do kupna takiego aparatu byłam nieco oszołomiona cenami, jakie miały lustrzanki w popularnych marketach. Pewnie miał na to wpływ też fakt, że szukałam lustrzanki wśród marek Canon i Nikon. Zastanowiło mnie wówczas jak może wyglądać cenowo rynek lustrzanek w internecie.

Przyznam się, że nie korzystałam nigdy z portalu Skąpiec.pl choć wiele o nim słyszałam jednak sprawdzenie cen aparatów fotograficznych było moją pierwszą z nim stycznością.

Na samym początku po wpisaniu słowa kluczowego wyświetliły mi się lustrzanki chyba wszystkich firm świata Porównanie cen lustrzanek wszystkich modeli

Oczywiście portal jest dość intuicyjny więc łatwo mogłam znaleźć porównania cen dokładnie tych marek lustrzanek, których szukałam w sklepach:

Aparaty Canon - porównanie z portalu Skąpiec.pl

Aparaty Nikon - porównanie z portalu Skąpiec.pl

Co ukazuje się naszym oczom przy takim porównaniu? Nie tylko bardzo duże różnice pomiędzy cenami tych samych modeli w różnych internetowych sklepach, ale też znaczna różnica w cenie w stosunku do cen w sklepach stacjonaranych, oczywiście z korzyścią dla nas, kupujących.

Różnica w cenie rzędu 500 czy nawet i 1000 złotych naprawdę robi wrażenie. Często tak duża różnica może decydować o tym, czy możemy pozwolić sobie na zakup danego produktu. Jeśli dzięki takiej różnicy w cenie będziemy mogli pozwolić sobie na "sprzęt" klasy Canon lub Nikon sklepy internetowe okazują się prawdziwym wybawieniem właśnie dla osób chcących mieć lustrzankę dobrej klasy, ale też i w dobrej cenie.

Warto więc sprawdzić ceny i przekonać się do internetowych zakupów.

Oczywiście z zachowaniem wszystkich procedur sprawdzających wiarygodność danego sklepu przez dokonaniem zakupu w nim, ale tutaj już konkretniej odsyłam do innego mojego tekstu o bezpieczeństwie robienia zakupów w Internecie Jak bezpiecznie robić zakupy w Internecie

Nowa era reklamy w Polsce - Kampania Garniera na Pałacu Kultury w Warszawie

2009-11-10T18:59:00.000-08:00

Na najbliższych kilka tygodni jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków w Polsce zmienił nieco swoje oblicze, a wszystko to za sprawą kampanii marki Garnier.

Pałac Kultury jest teraz podświetlony z 4 stron na zielono, a na głównej fasadzie co kilka minut wyświetlany jest reklamowy film i logo Garniera.

10 października o 20.30 miejsce miała wielka inaugunacja kampanii z pokazem sztucznych ogni.

Czy nadszedł czas na nowy sposób reklamowania się? Być może jest to znak, że Polacy przyzwyczaili się do standardowych kampanii reklamowych i trzeba nowych sposobów, by zwrócić ich uwagę. Efekty z pewnością mogą być zaskakujące. Poczekamy, zobaczymy.

Komu zależy na grypowej panice?

2009-11-05T14:10:00.000-08:00

Przez ostatnie dwa dni bombardowani jesteśmy "aferą" w sprawie pandemii grypy AH1N1 i braku szczepionek przeciwko niej w Polsce.

Dzisiejsza i wczorajsza cała ramówka tvn24 poświęcona była temu właśnie tematowi. Biorąc pod uwagę, że zachorowanie na tą odmianę grypy w Polsce jest wręcz śladowe, a grypa sezonowa dopadła już większość Polski rozdmuchiwanie "problemu" grypy AH1N1 jest co najmniej dziwne...

4 listopada, wieczorem mieliśmy okazję obejrzeć program Pani Olejnik, w której ni mniej, ni więcej prowadząca skompromitowała się w rozmowie z Panią Minister Kopacz, do tego stopnia, że stała się ta rozmowa obiektem powszechnych żartów środowiska Internautów http://www.wykop.pl/link/255664/tvn-robi-propagande-szczepionek-przeciwko-grypie-w-polsce

Jak dla mnie argumenty Pani Kopacz brzmią dość sensownie - nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy kupować szczepionkę, za którą firmą ją produkująca nie chce wziąć odpowiedzialności, tylko dlatego że WHO ogłosiło pandemię grypy, która jest mniej niebezpieczna od gryp sezonowych. W obliczu tych faktów zachowanie tvn24, które poświęca praktycznie całe dwa dni swojej ramówki ciężko nie nazwać mianem rozpowszechniania paniki.

Jaki cel ma wprowadzenie w widzach takiego poczucia strachu i komu tak właściwie zależy na tych szczepionkach?

Czy dziennikarze nie powinni zamiast podniecania paniki wśród narodu sprawdzać wiarygodność leku, który miałby być masowo, a nawet i przymusowo w odniesieniu do tzw grup ryzyka, podawany?

Czy dziennikarze nie powinni sprawdzać koncernów farmaceutycznych, porównywać danych, sprawdzić na przykład informację o przypadkach zgonów po podaniu szczepionki na wirusa AH1N1?!

Zamiast tego mamy poszukiwanie przez nich argumentów przeciwko dezycji Minister Kopacz, jakby działali oni w zamierzonym z góry celu. 5 listopada mogliśmy obejrzeć rozmowę, w której to dziennikarka tvn24 próbując oczywiście ośmieszyć i zmniejszyć wagę słów Minister Kopacz z wieczornego wystąpienia u Pani Olejnik, wypowiada się niemal jako ekspert na temat 4 fazy badań szczepionki, których wyników Minister Kopacz nie może otrzymać od firm farmaceutycznych.

I co się okazuje? A okazuje się, że dziennikarze tvn24 mają o wiele większą wiedzę na temat wirusologii niż Minister Kopacz i cały sztab lekarzy i wirusologów przy Ministerstwie Zdrowie pracujących. Po co więc nam lekarze, specjaliści, profesorzy z tego zakresu? Dziennikarza dowie się wszystkiego i potem objaśni narodowi niekompetencję całego Ministerstwa.

"Łykacie to"? Osobiście liczyłam na rozwój dziennikarstwa śledczego w Polsce, nie dziennikarstwa czyhającegoc na sensację, podsycającego je i nawet tworzącego panikę.

Ustawić znicz i biec dalej?

2009-10-31T13:38:00.000-07:00

Powszechnie panuje pogląd, że pośpiech Dnia Wszystkich Świętych nie sprzyja refleksji.

Osobiście spotkałam się z dwiema postawami.

Cześć jest tak zaaferowana samym poczuciem obowiązku i jakiegoś przymusu, dla którego muszą umyć grób, muszą kupić tyle i tyle kwiatów i muszą być tyle i tyle razy na cmentarzu, że zapominają w nawale tych czynności o samym sensie Dnia Wszystkich Świętych.

Górę tutaj bierze niestety czysta komercja, jaka została zrobiona z tego święta - znicz, kwiatek, wiązanka, do domu i wieczorem znowu znicz, kwiatek, wiązanka.

Są też jednak przypadki, w których bardzo wyraźnie widać jak ten dzień wpływa na odwiedzających groby, szczególnie gdy spotka się na cmentarzu dawno nie widzianą rodzinę - zaczyna się wspominanie tych, którzy już od nas odeszli, czasem nawet łezka się w oku zakręci i wtedy naprawdę widać, że to święto ma głębszy sens.

Pewnie więc biorąc pod uwagę ogół może być różnie. Bieg ze cmentarza na cmentarz u jednych może przyćmić ideę tego dnia i zdominuje go obowiązek zapalenia świeczek zamiast skupienia się na sensie ich zapalania.

Byłabym tutaj przeciwna jakiemukolwiek generalizowaniu i sprowadzaniu tematu do jednej przeważającej postawy Polaków 1. listopada.

Generalnie jednak sam scenariusz Dnia Wszystkich Świętych jest zazwyczaj ten sam - zbliża się 1. listopada, wyruszamy na swoje groby. Niektórym z nas wystarczy krótki spacer, by znaleźć się w miejscu, gdzie będą wspominać tych, którzy odeszli. Inni będą musieli przejechać pół Polski, by przy miejscach pochówku swych bliskich się znaleźć. Niektórym towarzyszyć będzie pewna refleksja, zastanowienie nad życiem i jego sensem, nad śmiercią, niektórzy skupią się na pośpiesznych "objechaniu" wszystkich cmentarzy, na których spoczywają ich bliscy.

Być może właśnie to spowoduje, że jadąc w w tej zadumie, pośpiechu, rostargnieniu, w tym zamyśleniu popełnimy jakiś błąd.
Zrobimy jakiś manerw za szybko, za wolno, zapatrzymy się lub wyprzedzimy w niedozwolonym miejscu... Wtedy pozostanie po nas już tylko przydrożny krzyż, przypominający pozostałym jak kruche jest życie.

Memento mori

O tym, że śmierć jest bezlitosna, zaskakująca i nieprzekupna wiemy doskonale. Jak jednak nazwać tą, która przychodzi po nas w Święto Zmarłych? Ironiczna, złośliwa, gardząca naszymi rytuałami wspominania tych, których już zabrała.... Tak, jakby chciała jasno dać do zrozumienia nam wszystkim, że my też umrzemy, będziemy na miejscu tych którzych wspominamy. A stać może się to w każej chwili, nie ma żadnej taryfy ulgowej.

Może więc lepiej zastanowić się czy Polacy nie za bardzo własnie pogrążają się w zadumie. Bądź czy nie przemawia w nich zbyt mocno poczucie obowiązku odwiedzenia wszystkich grobów swojej rodziny jednego dnia doprowadzając do tego, że czasem zapominają na drodze o rozsądku.
Uważajmy więc 1. listopada szczególnie na drogach, niezależnie od tego jak bardzo będzie nam się śpieszyć pomyślmy o tych, którzy odeszli, o tym jak łatwo czasem jest stracić życie i zdejmijmy nogę z gazu.

A czym dla Was jest Dzień Wszystkich Świętych? Obowiązkiem czy dniem, w którym skupiamy swoje myśli na tych, którzy odeszli?

Porażka życia, czyli rozwód...a co z naszymi przyjaciółmi?

2009-10-28T05:46:00.000-07:00

Spotykają się, zakochują, zaczynają planować wspólne życie. Przez kilka pierwszych miesięcy, a nawet lat rzeczywiście jest jak w bajce, a czasem już od początku coś szwankuje. W pewnym momencie ich wspólnego życia przychodzi do tej najtrudniejszej decyzji - pora się rozstać.

Wiadomo, że rozwód bardzo silnie odbija się na osobach najbardziej zainteresowanych, czyli tych właśnie rozwodzących się. Nie zapominajmy jednak o tym, że do związku, małżeństwa dwojga ludzi zaangażowana została ich rodzina, znajomi i przyjaciele. Przy rozwodzie zostaje zniszczony nie tylko więc związek tych dwojga ludzi, ale cała nić stworzonych przez nich znajomości, przyjaźni.

Czy jest to czynnik, który powinien powstrzymać osoby rozwodzące się od podjęcia ostatecznej decyzji?

Z pewnością nie, to oni musieliby żyć w związku, który im nie odpowiada, nie ich rodzina czy przyjaciele. Warto jednak zastanowić się głębiej na tym problemem, być może nawet spróbować wspólnie ze współmałżonkiem ustalić zasady, które sprawią, że nasze dotychczasowe przyjaźnie nie skończą się wraz z decyzją o rozwodzie. Nie jest to łatwe i wymaga dużej dojrzałości od byłych małżonków, chęci rozstania się w zgodzie i nie nagabywania na swoją stronę dotychczasowych wspólnych przyjaciół.

Konieczna jest tutaj również odpowiednia postawa samych przyjaciół i rodziny, jeśli przyjaźń jest wieloletnia nie warto jej niszczyć przez wtrącanie się w rozwód swoich przyjaciół. Rozwód jest z pewnością ciężkim przeżyciem zarówno dla samych rozwodzących się, rzutuje też na ich otoczenie.

Pewnie dlatego poza rozpadem małżeństwa dochodzi często do zerwania wielu przyjaźni czy znajomości. Nie tylko dla rozwodników jest to stres, ich otoczenie często nie wie jak odnaleźć się w tej sytuacji i często wynikają z tego niestety same problemy.

Nie ulegajmy więc korcącej nas potrzebie opowiedzenia się za jedną ze stron, po prostu bądźmy przy naszych przyjaciołach i jeśli już mamy się do czegokolwiek wtrącać to najlepiej chyba zadbać, żeby z małżeństwa, które się rozpadło mogła narodzić się przyjaźń.

Życie pokazuje, że w pewnych sytuacjach jest to możliwe. Wystarczy tylko chcieć.

Podziwiam współlokatorów...

2009-10-25T15:18:00.000-07:00

...poważnie!

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest dzielić mieszkanie, pokój z obcymi osobami.

Ja się zastanawiałam i zawsze, tak samo przyprawia mnie sama ta myśl o dziwne poczucie lęku i wręcz przerażenia(!).

Jestem chyba zbyt egoistyczna by móc dostosować się do grupy obcych ludzi do tego stopnia, by dzielić z nimi mieszkanie czy nawet, o zgrozo, pokój.

Z pewnością ma to swoje zalety, takie mieszkanie wspólne grupy studentów, jednakże ja jeszcze nie znalazłam takich z tych zalet, które przewyższały by wady.

Zdaję sobie sprawę, że wiele osób z konieczności wybiera taki sposób wynajmu mieszkania, wystarczy zrozumieć to po przejrzeniu średnich cen za wynajem mieszkania w kilku miastach uniwersyteckich i wszystko staje się jasne. Dlatego też podziwiam tego rodzaju poświęcenie i umiejętność dostosowania się.

Może i mnie kiedyś przyjdzie dojrzeć do tak dużej możliwości asymilacji z otoczeniem, ale na obecną chwilę wolę moją egoistyczną pozbawioną współlokatorów przestrzeń ;)

Świadome społeczeństwo trudniej kontrolować, czyli o wyższości Internetu jako źródla informacji

2009-10-22T05:29:00.000-07:00

Prezydent Obama podobno obawia się, że blogi, prasa internetowa doprowadzą do dużego kryzysu, o ile nawet i nie do upadku tradycyjnej "papierowej" prasy.

Skąd jednak ten, według mnie, nieuzasadniony lęk przed tym? Nawet jeśli prasa papierowa miałaby stracić część czytelników na rzecz internetowych wydań gazet bądź też informacji publikowanych na blogach to tylko może przynieść dla Czytelników/Internautów większe korzyści.

Ogrom informacji, jakie można znaleźć w Internecie, powszechność dostępu do nich sprawia, że każdy z czytelników może znaleźć odpowiadające jemu źródło informacji. Coraz powszechniejsze jest zjawisko ogromnej komercjalizacji dużych, czołowych informacyjnych portali w Polsce. I tutaj w ich miejsce, w odpowiedzi na zapotrzebowanie na rzetelny portal informacyjny pojawią się naprawdę godne polecenia witryny internetowe prezentujące niezależne komentarze publicystyczne czy informacje z kraju także na poziomie regionalnym.

Według mnie przyszłość jest właśnie w tego typu serwisach. Z pozoru wydawałoby się, że niszowych, ale tak naprawdę mających potencjał przyciągnąć prawdziwe grono stałych odwiedzających.

Dzięki dość już powszechnemu dostępowi do sieci internetowej zwiększyła się świadomość społeczeństwa - ludzie wymagają więcej, są bardziej krytyczni i poszukujący dobrych źródeł informacji, nie zadowalający się tylko prestiżem nazwy gazety.

Jestem pewna, że wielu z Was woli odwiedzać portale internetowe, z nastawieniem na te stosunkowo niedawno powstałe z grupą niezależnych dziennikarzy czy nawet samych Internautów tworzących portal i dostać ciekawe informacje, niż kupić jeden z dzienników z wybranymi już za nas "najważniejszymi" wiadomościami.

Zaznaczę, że sama bardzo lubię mieć w dłoni prawdziwą, papierową książkę, gazetę, czasopismo. Problem polega jednak na tym, że o wiele większą korzyść daje mi szukanie informacji w internecie, znajdowanie wiadomości o wydarzeniach konkretnie dla mnie istotnych niż czytanie gazet papierowych z przesortowanymi już wiadomościami.

Obecnie najlepiej zainwestować w wydania elektroniczne najpopularniejszych dzienników i korzystać z serwisów informacyjnych tzw niszowych.

Powstanie wielu tematycznych serwisów doprowadza do tego, że społeczeństwo zdobywa za pomocą kilku kliknięć myszką specjalistyczną wiedzę niedostępną jeszcze kilka lat temu w tak łatwy i darmowy przede wszystkim sposób.
To z kolei sprawia, że stajemy się bardziej wyedukowani, zwiększa się nasza wiedza ogólna z często bardzo zamkniętych dziedzin życia. Wydedukowane społeczeństwo może podejmować rozważniejsze decyzje, wybierać mądrych polityków, nie być podatnym tak łatwo na slogany reklamowe czy polityczne. Wyedukowane społeczeństwo może za 5, 10, 15 lat samemu stworzyć ruch społeczne czy nawet polityczne które będą niosły ze sobą większe przesłanie i większy sens czy tylko zdobycie władzy i pieniędzy ze swoich egoistycznych pobudek. Wiemy więcej - możemy więcej.

Czy jest więc czego się obawiać? Czy warto bać się wzrostu popularności wiadomości w Internecie i na blogach? Cóż, na pewno dużo ciężej mieć i sprawować kontrolę nad niezależnymi blogerami czy ogromną ilością serwisów internetowych niż na kilkudziesięcioma czołowymi wydaniami prasowymi... I tu pytanie - komu właśnie na tym zależy, kto ma interes w posiadaniu tej kontroli i czy nie jest to interes sprzeczny z interesami obywateli. Odpowiedź nasuwa się sama, czyż nie?

Korzystajmy więc z tego dobrodziejstwa Internetu i sięgajmy po niezależne opinie, informacje, komentarze.

Gimnazjum hit czy kit? Chyba gorzej być nie mogło...

2009-10-15T03:22:00.000-07:00

Jeśli ktoś ma jeszcze wątpliwości i zastanawia się nad słusznością powołania w słynnej reformie szkolnictwa gimnazjów polecam "Galerianki". Tam w pigułce widzimy do czego prowadzi wysyłanie dzieciaków do nowej szkoły, w której to rzekomo są oni już dorośli. Jest nawet w tym filmie zdanie, w którym Milenia zwraca się do swojej koleżanki mniej więcej słowami "Ubierz się jakoś (w domyśle bardziej wyzywająco), nie jesteś już w podstawówce"... No tak, gimnazjaliści są przecież już tacy dorośli, nie są już w podstawówce więc w domyśle można im więcej, a może nawet i wypada, żeby robili więcej?

Stworzenie gimnazjów doprowadziło do wprowadzenia podziału nastolatków, którzy zamiast swoje wybuchy buntu i manifestowania dojrzałości manifestować w liceum zaczynają robić to właśnie w gimnazjach.

W końcu skończyli już podstawówkę i nie są już dziećmi! Czyż nie? Dlaczego nikt nie pomyślał o tym psychologicznym aspekcie, gdy wpadł na świetny pomysł stworzenia gimnazjów? Gimnazjalistom wręcz jeszcze ciągle powtarza się frazę "nie jesteście już w podstawówce, zachowujcie się".

Więc tak oto nasi gimnazjaliści zapamiętują sobie to bardzo dobrze - nie jesteśmy już w podstawówce, nie jesteśmy dziećmi możemy więcej.

Co do samego programu nauczania na czym właściwie ma polegać dobro gimnazjów?

Pierwsza klasa to powtarzanie podstawówki, w drugiej coś tam zaczynają robić nowego, a w trzeciej powtarzają materiał do egzaminu, czyli de facto znowu powtarzają podstawówkę i jeden roczek z gimnazjów. Jednym słowem 3 lata w plecy, 3 lata, w trakcie których Ci młodzi ludzie mogli spokojnie w podstawówce dalej zdobywać wiedzę, z tymi samymi nauczycielami i tymi samymi kolegami z klasy, wyrabiać swoje własne zdanie, poznawać nauczycieli, możne nawet znaleźć jakiegoś zaufanego, do którego będzie się potem przychodzić w odwiedziny nawet po studiach.

Tak mogło być, jednak chęć stworzenia czegoś innego, lepszego, nowszego była silniejsza. Szkoda, bo nie sądziłam, że stać nas, jako naród na zabieranie naszej młodzieży tylu lat ich dojrzewania, w których zdobyć mogą najwięcej wiedzy.

Gdyby zależało to ode mnie wprowadziła bym stary system 8+4. Nawet nauczyciele akademicy wypowiadają się, że z większą wiedzą przychodziła do nich, na studia, młodzież po tamtym systemie.

Niestety pewnie coś w tym jest...

Maszyny produkujące magistrów

2009-09-30T03:02:00.000-07:00

Być może jest to stereotypowe podejscie, być może generalizuję, ale chyba nigdy nikt mnie nie przekona do wyższosci prywatnych uczelni nad państowymi. Z pewnoscia duży wpływ na taką moją ocenę mają osoby reprezentujące przeciętnego studenta uczelni prywatnej, którzy niestety na uczelni państwowej nie poradziłby sobie już na pierwszym roku.

Przykro mi, że muszę to pisać jednak wiele moich znajomych, czy to ze szkoły czy dzieci moich rodziców poszły na uczelni prywatne, bo zwyczajnie chcieli mieć łatwiej, bezstresowo i z naciskiem na "płacę-wymagam". Uczelnie państwowe może i nie mają najlepszych budynków czy najlepiej wyposażonych pracowni, ale przynajmniej można mieć większą pewnosć, że dyplom takiej uczelni jest za umiejętnosci, a nie za płacone co miesiąc czesne.

Owszem, wydaję bardzo ostry osąd uczelniom prywatnym, pewnie też jest to stawianie w niekorzystnym świetle studentów takiej własnie uczelni, ale jest to zwyczajnie spowodowane moimi dotychczasowymi doświadczeniami. Trudno mieć dobre zdanie o uczelni, na której studiuje i na której całkiem dobrze idzie osobie o naprawdę średnim poziomie inteligencji, marnym zaparciu ale za to z ogromnym lenistwem. Niestety tacy są studenci studiów prywatnych, których ja znam lepiej lub gorzej. Być może nie jest to grupa reprezentatywna. Na studiach państwowych również oczywiście zdarzają się leserzy i to w dużych ilościach, ale są oni prędzej czy później w procesie studiów eliminowani przez nie dające się nagiąć procedury uczelni państwowych.

Jak ocenić fakt, że wiele osób rezygnując ze studiów na państwowych uczelniach idzie następnie na prywatne studia i świetnie mu się tak wiedzie? Tak dobrze na niego wpływa wyremontowany budynek uczelni, że wiedza sama wchodzi mu do głowy? Nie, zwyczajnie jest łatwiej. Zwyczajnie te studia przypominają bardziej szkołę średnią niż studia.

Uczelnie prywatne jawią mi się jako maszyny produkujące magistrów. Miejsce, w którym student jest najważniejszy, bo z niego własnie żyje uczelnia, a najważniejszy nie jest pod kątem zapewnienia mu jak najwyższego poziomu wiedzy, ale pod kątem zatrzymania go na uczelni jak najdłużej.

Uczelnie prywatne sprawiły, że drastycznie obniżył się poziom tzw. elit intelektualnych. 20 lat temu zdobycie tytułu magistra coś znaczyło, teraz magistra się po prostu "robi", jest to jak wyrobienie prawa jazdy. Teraz każdy może mieć magistra, wystarczy by wybrał własnie uczelnię prywatną i z pewnoscią skończy studia i swój uprawniony papierek dostanie.

Tylko co to za magistrzy...?

Pieniądze szczęscia nie dają?

2009-09-28T13:52:00.000-07:00

40 milionów do wzięcia...
We wtorkowym losowaniu Dużego Lotka kumulacja wynosi 40 mln złotych. Co zrobilibyście, gdyby jakaś część wygranej przypadła w udziale Wam? Powiedzielibyście o tym swojej rodzinie i znajomym? Czy nadmiar pieniędzy może być szkodliwy? Może lepiej nie obnosić się z bogactwem, by nie znaleźć się na celowniku przestępców, oszustów i zawistnych sąsiadów?

Co byscie zrobili z tak ogromną sumą pieniędzy? Jest to wystarczająco wiele, by spełnić wszystkie swoje marzenie, zapewnić godne życie swojej rodzinie na kilka pokoleń w przód i przestać żyć do pierwszego.

Niestety tak ogromna suma pieniędzy, która zrobi z nas z dnia na dzień milionerami może też wywołać mniej pożądane przez nas skutki.

Pieniądze są bardzo silnym wabikiem, który sprawia, że często ciężko nam odróżnić kto jest z nami i przy nas dla nas samych, a kto dla pieniędzy. Czy nie grozi takiemu już do końca życia poczucie samotnosci i opuszczenia? Jak rozpoznamy co jest uczuciem do nas, niezależnie czy miłosci, przyjaźni czy szacunku a co zapatrzeniem w stan naszego konta?

Znając realia polskiej rzeczywistosci totolotkowy milioner nie spotkałby się z radoscią z jego szczescia wsród sąsiadów czy mało lubianej rodziny, na pewno natomiast nie ominęła by go zazdrosć, zawisć i obgadywanie za plecami.

Możliwość spełniania marzeń sprawia, że życie jest tak niewiarygodnie pasjonujące. Kwota 40 mln z pewnością wystarczyłaby na spełnienie każdego marzenia. Być może zabrzmi to śmiesznie i fałszywie jednak chyba większą satysfakcję można czuć, gdy osiągamy dany cel, spełniamy marzenie swoją własną pracą. Z pewnością według wielu będzie to niesprawiedliwy osąd, zdaje sobie sprawę, że ogromnych różnic poziomów zamożności w naszym społeczeństwie - od skrajnej biedoty do obrzydliwego bogactwa. Jednakże tak łatwe pieniądze, jak z wygranej w lotku powinny chyba być spożytkowane na jaki większy, ważniejszy od naszych egoistycznych pragnień cel. Nie mówię o całkowitej, stuprocentowej postawie samarytanina - nie pozostawieniu dla siebie samego niczego i przysłowiowe klepania starej biedy.

Co ja zrobiłabym z taką wygraną? Pieniądze wolę sama zarabiać niż dostawać, czuję wtedy większą swobodę dysponowania nimi, z pasją obmyślam dalsze plany, które zapewnią mi nie tylko rozwój osobisty, ale i przynoszą wymierne finansowe korzyści.

Co więc miałabym począć z taką kwotą? Roztrwonić na przyjemnosci?

Gdy byłam dorastającą dziewczynką wraz z moją koleżanką rozmawiałysmy o naszych przyszłych planach i obie chciałysmy móc, gdy już będziemy dorosłe, prowadzić schronisko dla zwierząt. Krzywda szczególnie psów bardzo nas dotykała i nasze wspólne rozmowy o prowadzeniu schroniska zawsze były bardzo żywiołowe. Po latach, gdy już stałysmy się dorosłe nawet nie mamy już ze sobą kontaktu, a plany zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Pozostało mi tylko dotowanie schronisk czy organizacji działających przeciwko przemocy w stosunku do zwierząt.

Gdyby pojawiła się więc u na moim koncie taka wygrana...hm...stworzyłam był schronisko, albo lepiej luksusowe miejsce przebywania zwierząt niechcianych. Suma kiludziesięciu milionów mogłaby zapewnić wspaniałe warunki tym zwierzętom do końca ich dni, bez koniecznosci usypiania tych, na które nie starcza pieniędzy na wyżywienie czy leczenie.

Raj dla opuszczonych, maltretowanych i niechcianych czworonogów.

Szkoda, że to tylko hipotetyczne rozważanie.

A co Ty zrobiłabyś/zrobiłbyś z 40 milionami złotych?

I oczywiscie z Sosnowca to stare mięso....

2009-09-24T11:41:00.000-07:00

Konserwy sprzed ćwierćwiecza

Reporterzy TVN Uwaga! trafili na ślad konserwowej afery. 200 ton wyprodukowanego przed 25 laty w Szwecji mięsa w puszkach niezdatnego dla ludzi trafiło na stoły Polaków. Czy polskie firmy świadomie je sprzedające powinny zostać ukarane? Czy chęć zysku coraz częściej przeważa nad troską o dobro konsumenta? Czy grozi nam fala zatruć?

Dlaczego gdy mowa już w telewizji o Zagłębiu, a już w szczególnosci o Sosnowcu nigdy nie jest to ton pochwalny?
Pewnie wielu zna co najmniej kilka możliwych odpowiedzi na to pytanie. Nie zmienia to jednak faktu, że strasznie mnie, jako mieszkance Zagłębia własnie, wstyd że takie przekręty od "nas" wychodzą.

Afera nieprawdopodobna i niewiarygodna, jeszcze bardziej nieprawdopodobne jak dziennikarze TVN trafiają na takie tropy. Można się jedynie cieszyć, że dziedzina śledztwa dziennikarskiego na tyle się rozwija w Polsce, że mają ci dziennikarze warunki ku temu, by takie przekręty były ujawniane.

Co do samego mięsa...Ludzie zrobią wszystko by tylko zarobić i szybko się dorobić. Niestety po drodze nie zważają ani na zasady moralne ani też nie mają żadnych sentymentów. Przeraża ten brak brania odpowiedzialnosci za swoje czyny, szczególnie gdy słyszy się od sprzedającego jak to chętnie przedszkola brały to własnie mięso.

Widocznie na drodze do szybkiego zarobku nic pewnym osobom nie stanie na drodze. No, chyba że dziennikarze wykryją aferę, jaka się przy okazji takiego podłego działania wyklaruje. Mam nadzieję, że teraz już na dobre na drodze tych ludzi stanie prokurator i nie będą mieli już więcej szans na próby szybkiego wzbogacenia się.
Szkoda jedynie, że nawet w małopolskim sanepidzie można znaleźć sobie dojścia, bo czy ktokolwiek wierzy w to, że Pani wystawiająca poświadczenie z sanepidu przeoczyła datę produkcji sprzed 25 lat...?

Teraz przyjdzie nam tylko zastnawiać się ile posiłków z takiego leciwego mięsa mielismy okazję zjesć i ile z nich zostało zaserwowane naszym dzieciom...

Co można artyscie? Nakłaniać do zbrodni...?

2009-09-22T16:07:00.000-07:00

Wiecie, co z nim zrobić!...krzyczał do publiczności raper Peja, kiedy 15-letni uczestnik koncertu pokazał mu środkowy palec - rozwścieczeni fani pobili chłopaka, ochrona zareagowała dopiero po chwili. Raper krzyczał: "Wszystko na mój koszt" i rzucał obelgami. Czy tak powinien zachowywać się artysta estradowy? A może Peja tylko wulgarnie zareagował na prowokację, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli?

Nie potrafię jakos wyobrazić sobie sytuacji, by swiadoma swych słów, dorosła osoba mogła nakłaniać do, jakby nie było, linczu na 15latku z tak błachego powodu jak pokazanie srodkowego palca.

Chyba, że jest to osoba nie zrównoważona.

Czy Peja jest aż tak bardzo przewrażliwionym na swoim punkcie i zakompleksionym człowiekiem, by nie zważając na konskwencje swych słów patrzeć jak tłum podąża za jego rozkazem? Czy wtedy Peja czuł dumę i radość, bo "gówniarzowi się dostało"?

A gdyby ten "gówniarz" własnie został pobity śmiertelnie? Ciekawe co wtedy krzyczałby Peja, gdyby musiał odpowiadać za nakłanianie do popełnienia przestępstwa...

Artyści powinni brać szczególną odpowiedzialność za swoje słowa i swoje czyny. Wydając bowiem płyty, promując je w ramach tras koncertowych zarabiają oni na odbiorach, którzy są jednocześnie, nierzadko, ślepo wpatrzonymi w niego fanami. To zapatrzenie często powoduje, że fan będzie chciał jak najbardziej upodobnić się do swego idola, będzie wyznawał jego poglądy, a gdy już będzie miał możliwość spełnić jego życzenie na pewno się nie zawaha!

Szczególnie w przypadku Peji - grupa jego fanów jest w pewnoscią dosc poważnie w niego zapatrzona i komentarze ze sceny ich idola odnosnie "zajęcia się" nieszczęsnym 15latkiem nie mogły wywołać innej niż własnie ta haniebna, znana nam, reakcja publiki...

Nie sądzę, by sytuacja wymknęła się spod kontroli. Peja dokładnie wyraził swoje życzenia i wiedział, jaki efekt chciał osiągnąć. Przeraża mnie tylko ten brak wyobraźni i przewidywalnosci konsekwensji swoich słów.

Czy nie można, będą już osobą publiczną, artystą, pohamować się chociaż na tyle, by nie prowokować tłumu do linczu?

Widocznie własne ego jest ważniejsze...

Żałoba narodowa z poslizgiem...

2009-09-21T02:24:00.000-07:00

Od dzisiaj, za przyzwoleniem głowy państwa, możemy oddać się zadumie na śmiercią górników z kopalni Wujek-Śląsk. Dopiero od dzisiaj. W weekend mieliśmy spokojnie korzystać z uroków ostatnich wakacyjnych imprez...
Słyszałam wypowiedź prezydenta na ten temat, uzasadniającego, że 20 sierpnia, czyli dzień po tragedii żałoba nie może zostać wprowadzona, ponieważ jest to ostatni dzień lata i jest zbyt dużo imprez, których i tak nie można by odwołać.

Ciekawe podejscie do tematu. Możemy więc wybawić się w ten ostatni dzień lata, mamy przyzwolenie głowy państwa, by potem już w powadze dnia poszedniego poswięcić się zadumie nad tymi, którzy zginęli tragicznie.
Pytanie teraz czy taka przesuwana żałoba ma sens? W momencie, gdy sam prezydent nawet bawi się na dożynkach dzień, dwa dni po smierci górników, jaką ma wartosć późniejsza zaduma na smiercią tych ludzi.

Jesli już decydujemy się na ustanawianie żałoby narodowej to bądźmy konsekwenti i wprowadźmy ją od momentu, gdy rodziny zmarłych górników rozpaczają po ich smierci. Nie wprowadzajmy okresów przejsciowych do wprowadzenia żałoby, jak vacatio legis dla ustawy, tylko dlatego, że nie za bardzo odpowiada nam termin. Cierpienie rodzin ofiar tragedii z kopalni Wujek-Sląsk nie jest przecież zatrzymane przez te dwa dni. Czyż nie jest to zwyczajna obłuda?

A może Prezydent już za bardzo skupił się na kampanii prezydenckiej i odwołanie imprez oznaczałoby własnie niemożność pojawienia się prezydenta na dożynkach, na które został zaproszony?

Pytanie pozostaje takie samo - po co ustanawiać żałobę narodową przesuniętą w czasie? W samej Rudzie Sląskiej, gdzie tragedia miała miejsce od razu została wprowadzona żałoba, a na większosci imprez została pamieć górników uchonorowana minutą ciszy.

Czy takie ludzkie odruchy współczucia i pamięci nie znaczą więcej niż odgórnie wprowadzona żałoba narodowa, na dodatek z przesunięciem w czasie?

Podsumowanie debaty w serwisie interia360.pl

2009-09-21T01:43:00.000-07:00

Zapraszam do zapoznania się z napisanym przeze mnie tekstem podsumowującym naszą gorącą ostatnią debatę "Miłosć sprzed lat"

http://interia360.pl/on-i-ona/artykul/wrocilbys-do-swojej-szkolnej-milosci,25971

Wybaczyłbys partnerowi zauroczenie szkolną miłoscią?

2009-09-20T06:41:00.000-07:00

Przeglądając komentarze poprzedniego postu Czy wróciłbys do swojej szkolnej milosci? zastanowiła mnie wypowiedz osoby, która cieszyła się, że jej mąż "wyzdrowiał z głupoty" i zaprzestał spotykania się ze swoją dawną miłoscią.

Wnioskować można, że Pani ta przyjęła więc swojego męża z otwartymi ramionami i teraz traktuje tą, jakby nie było zdradę, jak nie warty zwracania uwagi indycent.

Czy rzeczywiscie jest tak łatwo rzucić w niepamięć zawahanie drugiej osoby nad naszym związkiem i żyć dalej jakby nic się nie stało?
Być może powoduje to fakt, że sama Pani ma sentyment do dawnej, pierwszej miłosci i zdaje sobie sprawę jaką moc przyciągania ma to dawne uczucie. Uczucie, które zawsze będzie w nas istniało, niezależnie od powodzenia obecnego związku.

Zastanawiające jest, że wiele z nas skoki w bok partnera do dawnych miłosci traktuje nieco z przymrużeniem oka, jak własnie szczęnięcą miłość, z której i tak nic poważnego nie wyniknie.

Czy jest to jednak słuszne bagatelizowanie? Jeżeli partner odważył się na porzucenie obecnej stabilizacji dla niepewności dawnego zauroczenia może nie powinnyśmy tak łatwo przyjmować go z powrotem pod swoją opiekę, ale zastanowić się nad sensem naszego dalszego wspólnego życia?

Wróciłbys do swojej szkolnej miłosci?

2009-09-18T02:48:00.000-07:00

"Miłość sprzed lat

Mają rodziny, dzieci. Pewnego dnia logują się na naszą-klasę lub inny portal społecznościowy i zaczyna się... Odnajdują profile swoich miłości sprzed lat i nie zważając na swoich aktualnych partnerów, rzucają się w wir flirtów i romansów. Dlaczego tak wielu ludzi, mając ustabilizowane życie daje się ponieść namiętnościom przeżywanym na serwisach społecznościowych?"

Jak to się dzieje, że za sprawą kilku kliknięć myszką możemy totalnie odmienić swoje życie, zniszczyć małżeństwo i rozbić rodzinę? Czy to wina serwisów społecznościowych czy po prostu psychiki człowieka.
Co kojarzy nam się z miłością ze szkolnych czasów? Na pewno błogie poczucie spokoju - nie było żadnych poważnych obowiązków, większych problemów, rachunków do zapłacenia i czasu biegnącego w szaleńczym tempie.

Było tylko zakochanie, dwoje ludzi wpatrzonych w siebie niezależnie od miejsca, sytuacji. I to najważniejsze co dla nich było to tylko być razem.
Czy łatwo potem powtórzyć takie zakochanie, takie beztroskie uczucie szczęścia tylko dlatego, że jest przy nas kochana osoba?

Po latach, po studiach pojawiają się poważniejsze tematy - kariera, pieniądze, utrzymanie rodziny, dzieci. Przy takich obowiązkach uczucia ostygają, miłość może już nie wydawać się taka szalona i piękna jak kiedyś.
I wtedy logujemy się na NK lub inny portal, odnajdujemy swoją szkolną drugą połówkę i zaczynają odżywać wspomnienia. Odradza się w nas nie miłość, lecz wspomnienie spokoju, bezpieczeństwa, beztroskiego zakochania bez problemów.

Niestety takie historie miały miejsce nawet i wtedy, gdy jeszcze serwisów społecznościowych nie było. Przypadkowe spotkanie po latach albo zjazd klasowy, a na nim ONA lub ON. Teraz sprawa jest o wiele łatwiejsza - znaleźć swoją dawną miłość nie jest trudno, można nawet obejrzeć zdjęcia by upewnić się co zostało z dawnego uroku ukochanej.
Pytanie tylko czy warto ryzykować zbudowanych na trwałych podstawach związek dla zafascynowania przeszłością?

Olga Tokarczuk 'Bieguni' - Cytaty

2009-09-17T05:16:00.000-07:00

Wyjątkowa książka Olgi Tokarczuk "Bieguni" skrywa w sobie zaskakujące przemyślenia. Zapraszam do przeczytania wybranych przeze mnie cytatów z książki.

"Chciałabym wyjść, ale nie mam dokąd.
Tylko moja obecność nabiera wyraźnych konturów, które drżą, falują, i to boli.W jednej chwili odkrywam prawdę : nic już się nie da zrobić - jestem."

"Kiedy wyruszam w podróż znikam z map. Nikt nie wie, gdzie jestem. W punkcie, z którego wyruszyłam czy w punkcie, do którego dążę? Czy istnieje jakieś pomiędzy.
Czy obowiązuje mnie to samo prawo, z którego dumna jest fizyka kwantowa - że cząstka może istnieć jednoczenie w dwóch miejscach? Czy inne, o którym jeszcze nie wiemy i którego nie udowodniono - że można podwójnie nie istnieć w jednym i tym samym miejscu?"

"Świata jest za dużo. Należałoby go raczej zmniejszać, a nie powiększać. Należałoby go zatrzasnąć w małej puszcze i pozwolić nam tam zaglądać tylko w soboty po południu, gdy codzienne prace zostały już wykonane, gdy czysta bielizna już przygotowana, a koszule prężą się na oparciach krzeseł, gdy wyszorowano podłogi, a na parapecie studzi się drożdżowy placek z kruszonką. Zaglądać doń przez dziurkę, jak do fotoplastikonu, dziwić się każdemu jego szczegółowi. Niestety jest już chyba za późno. "

"Mieszkanie nie zrozumie, co się stało. Mieszkanie myśli, że właściciel umarł. Odkąd zatrzasnęły się drzwi i klucz zazgrzytał w zamku, wszystkie dźwięki dochodzą tu przytłumione, pozbawione cieni i krawędzi"

"Nie czytała, nie słuchała muzyki, ręce splotła na brzuchu i patrzyła ponad siebie. Spodobało mi się, że jest taka spokojna, całkowicie oddana czekaniu. (...) Żeby ją zagadnąć bąknęłam coś, że szkoda lasu na podłogę lotniska. Odpowiedziała: - Podobno przy budowie lotniska trzeba poświecić jakaś żywą istotę. Żeby nie dochodziło do katastrof."

"Prawdziwy Bóg jest zwierzęciem. Jest w zwierzętach, tak blisko, że aż go nie dostrzegamy. Codziennie się za nas poświęca, wielokrotnie umiera, karmi nas swoim ciałem, odziewa w swoją skórę, pozwala na sobie testować lekarstwa, żebyśmy mogli żyć dłużej i lepiej. Tak okazuje nam przywiązanie, obdarza nas przyjaźnią i miłością"

Złote chłopaki - duma i radosć kibiców...do pierwszej porażki.

2009-09-14T04:18:00.000-07:00

"Nasi" chłopcy wygrali. Dziwnie przeprawa mnie to większym przerażeniem niż radością. Po porażkach polskich piłkarzy jakie mieliśmy okazje całkiem niedawno oglądać wygrane siatkarzy są dla nas wspaniałym pocieszeniem i z pewnością przynoszą wiele radości.
Na jak długo jednak?

Polska jest wyjątkowo niewdzięcznym krajem, każdy sukces sprawia, że można tylko czekać fali oszczerstw i pretensji, jakie się pojawią przy najmniejszym potknięciu i chociażby jednej porażce.

Warto się więc starać i czekać kiedy kibicie skandujący z radością nasze imiona zaczną obrzucać nas błotem? Na pewno warto - dla tych chłopaków jest to przecież całe ich życie, tysiące godzin na sali treningowej, niezliczone kontuzje, ciężkie do przełknięcia porażki.
Warto doczekać w końcu chwili, gdy nas wysiłek zostanie nagrodzony złotem zawieszonym na szyi i wdzięcznoscią kibiców.

Szkoda tylko, że nie potrafimy trwać przy tych, których obrzucamy kwiatami, szkoda że w tak wspaniałym wydarzeniu myśl, która przyszła mi do głowy to własnie szkoda tych chłopaków.
O wiele łatwiej w naszej Polsce skupiamy się na porażkach, analizujemy je, komentujemy, nie możemy ich darować przegranym.
O zwycięstwie będziemy pamiętać co najwyżej kilka dni, a niejeden z nas powie że to zwykle szczęście...

Nowy kanon lektur - witamy w plastikowym świecie !

2009-09-14T02:23:00.000-07:00

Doskonale zdaję sobie sprawę, że czytanie lektur nie zawsze jest dla wszystkich przyjemnoscią, a często nawet najwięksi zapaleńcy nie są w stanie z radością przebrnąć przez niektóre pozycje.
Czy jednak jest to powód, aby zamieniać Granicę na Zmierzch na przykład?

Na pewno jest to łatwiejsze rozwiązanie - młodzież lubi czytać książki, które są na czasie, pewnie poprawiła by się statystyka ilości przeczytanych lektur. Co jednak nam przyjdzie z młodzieży, której lekturami były pozycje z literatury współczesnej, bo nowoczesne, fajne, bo dzieciaki chcą je czytać, a podstawowy kanon, podstawowa klasyka literatury nie będzie im zupełnie znana, bo wieje nudą i ogólnie to do niczego.

Czy nie wyrośnie nam pokolenie przesiąknięte popkulturą do reszty? Kanon lektur nakłada na uczniów obowiązek zapoznania się z pewnymi klasycznymi pozycjami. Nawet jeśli nie wszyscy je przeczytają to chociaż będą musieli przejść przez bryka czy słuchać na lekcjach omawiania przez nauczycieli danej lektury - tak czy inaczej zawsze jakieś pojęcie o danej lekturze będą mieli, coś zawsze zostanie im w pamięci.

Gdy usuniemy z listy niewygodne lektury zaczynamy wchodzić na prostą drogę do wychowania pustego, nie mającego podstawowego pojęcia o klasyce literatury społeczeństwa.
Weźmy pod uwagę, że pozycje z kanonu lektury to nie tylko zwykłe powieści, ale dzieła, w ogromną rolę odgrywają historyczne wydarzenia naszego kraju, ukazany jest przekrój kultury, obyczajów, wydarzeń politycznych które miały tak ogromne znaczenie dla Polaków.

Dlaczego teraz mielibyśmy ściągać niewygodne dla uczniów lektury z ich barków tylko dlatego, że im się nie chcę. Czyż nie jest tak, że niejednokrotnie wielu z nas nie raz się nie chciało? A dzisiaj czerpiemy wiedzę z przeczytanych pozycji, mamy wyrobione pewne pojęcie o literaturze, które pozwala nam ocenić nawet i współczesną literaturę. Co więcej pozwala nam to ocenić pozycję z obecnego kanonu lektur i mieć na ich temat własne zdanie, jakie zdanie na temat tego kanonu będzie miała młodzież której lekturą będzie Zmierzch??
Jak można więc oceniać współczesnosć bez znajomości podstaw - bez znajomości klasyki literatury?

Według mnie ktoś chcę poważnie skrzywdzić polską młodzież i zabrać jej status jednej z najlepiej obeznanej z zakresu wiedzy ogólnej młodzieży na świecie.

Wychowamy na tych nowym kanonie pokolenie pozbawione podstawowego wyobrażenia o literaturze, przesiąknięte popkulturą, która już i tak napiera na nich z każdej strony.
Kanon lektur mógłby pozostać chociaż jedyną ostoją normalności i podstawowych zasad w tym plastikowym świecie.

Pełnowartosciowe darmowe ebooki

2009-09-13T08:16:00.000-07:00

Nie znalazłam dotychczas tej promocyjnej aukcji i niestety chyba już tylko 2 pozycje można zupełnie za darmo ściągnąć, przeczytać i nie płacić za nie.

Chętnych zapraszam do odwiedzenia, zaznaczam, że pobiera się darmową pełną wersję e booka.

Jak przyciągnąć wymarzonego partnera?

Bliżej sukcesu

Koniec marzeń, koniec snów...Leo why?

2009-09-10T02:46:00.000-07:00

"...polska reprezentacja piłkarska żegna się z Afryką. Leo Beenhakker żegna się z reprezentacją. Co pozostawił po sobie? Spaloną ziemię czy solidny fundament? Kto powinien zostać jego następcą? Jak powinien zmienić oblicze reprezentacji?"

Wczorajszy mecz Polski ze Słowenią był rzeczywiscie jednym z gorszych, jakie miałam okazję widzieć i pewnie wszyscy podzielają tą opinię.

Kto jest za to odpowiedzialny? Odpowiedź nie może być tak jednoznaczna, jak wczorajsza postawa Prezesa Lato - to nie tylko trener powinien być brany "na dywanik" i nie tylko na niego ta odpowiedzialnosć spada.

Owszem, sam Leo przyznał, że jako trener musi odpowiadać za poczynania drużyny i poczuwa się do tej odpowiedzialności. Jednak czego możemy oczekiwać od polskiego footballu skoro ciężko jest mówić o jakiejkolwiek drużynie.

Miałam okazję kilka razy być na meczach polskiej reprezentacji, w tym na niedawnym meczu z Irlandią, co lepsze oglądałam mecz z sektora dziennikarskiego i uwierzcie mi - oglądanie meczu z możliwością zobaczenia reakcji dziennikarzy sportowych na poczynania naszych chłopaków to zupełnie inne doswiadczenie niż oglądanie przed telewizorem z komentatorem, który musi. jakby nie było, pilnować się co mówi.

Dziennikarze sportowi zawiedzeni byli każdą akcją, nie tylko nieudaną próbą strzelenia bramki czy nie udaremnieniem nam strzelonych bramek - oni byli zawiedzeni nawet tym, jak nasi piłkarze nieudolnie podają sobie piłkę. I trzeba tu przyznać rację - nie tylko same akcje próby strzelenia bramki były nieudane, ale nawet i próby pogrania piłką kończyły się zwyczajnie na odebraniu nam jej.

Co widziałam ja, niewielkie mająca pojęcie tak naprawdę o grze w football kobieta? Grupę chłopaków, którzy nie wiedzą co mają robić - nie wiedzą do kogo mają podać, gdzie mają biec, jak ustawić strategię. Grupę chłopaków, którzy męczą się sami ze sobą i mimo, że starają się, niewiele im z tego wychodzi, bo zwyczajnie nie ma między nimi żadnego zgrania.
Teraz pojawia się pytanie - czy jest to wina trenera? Moim zdaniem winę ponosi cały związek PZPN, piłkarze oraz trener. Ostatni z wymienionych był już tak zmęczony po niedawnych meczach pytaniami dziennikarzy, że ciężko było nawet i od niego dowiedzieć się czy i co jest nie tak w naszej drużynie.

Mamy problem - nie mamy tej drużyny. Zamiast drużyny jest grupa ludzi grających ze sobą od przypadku do przypadku, a w tym wszystkim był trener, który chyba już sam do końca nie wiedział ani co trzeba poprawić by było lepiej, ani nawet jak to zrobić.

Kolejnym problemem są całe piłkarskie władze PZPN - co to za metoda oznajmiania najpierw kamera, że zakańcza się pracę z trenerem? Jaką to wystawia ocenę PZPN-owi? Niestety nie najlepszą i to może tylko sugerować, że nawet po zmianie trenera lepiej nie będzie. Trzeba by zmienić całą kadrę zarządzającą, by wreszcie pojawiło się zgranie w drużynie i wzajemny szacunek w całym związku PZPN.

Dziennik ciężarowca, czyli jak to mężczyzna dowiaduje się że zostanie Tatusiem

2009-09-04T05:25:00.000-07:00

„Mam 32 lata. W styczniu dowiedziałem się, że jestem w ciąży. Oto mój dziennik.”
Dziennik ciężarowca to bezpretensjonalny, zabawny i ogromnie sympatyczny zapis przeżyć trzydziestolatka, który ma zostać ojcem. A ponieważ ciąża dawno już przestała być sprawą wyłącznie kobiecą, nowoczesny tata towarzyszy swojemu dziecku i jego mamie od samego początku: od niebieskiej kreski na teście ciążowym, pierwszego USG, pierwszych życzeń na Dzień Dziecka składanych brzuchowi. Nowa sytuacja to oczywiście nowe problemy: Ile powinien przytyć facet w ciąży? Jak wygrać w męskim konkursie wiedzy o laktacji?
Kto powinien chodzić do szkoły rodzenia? Okazuje się, że niełatwo odnaleźć się w nowej roli, nie stracić głowy w gąszczu medycznych zaleceń, dobrych rad i w gmatwaninie nieoswojonych jeszcze uczuć żony i własnych. Publikowane w Internecie oraz na łamach „Wysokich Obcasów” kolejne odcinki Dziennika ciężarowca cieszyły się ogromnym powodzeniem czytelniczek i czytelników, którzy znajdowali w nich jedyne w swoim rodzaju świadectwo męskiego dojrzewania do partnerstwa, odpowiedzialności i do całkiem nowej miłości.

"Dzień szesnasty

Dziś wielki dzień - pierwsze USG. Kaśka od rana ma mdłości.
- Nic mi nie smakuje. Na nic nie mam ochoty - marudzi i zjada kaszę.

Wychodzę do pracy. Umówieni jesteśmy tak, że ona idzie do lekarza i czeka na USG. Jak będzie wiedziała, kiedy wchodzi, to wysyła do mnie SMS-a i przyjeżdżam.

Telefon wsadziłem do kieszeni portek, żeby nie przegapić, gdy zacznie wibrować, i poszedłem do pracy. Koło 15 dzwoni telefon.

- Byłam. Widziałam - obwieszcza Kaśka.

- I co? I co? - pytam, trochę mi smutno, że mnie nie uprzedziła.

- Twoje dziecko ma pięć milimetrów. I serce mu już bije - opowiada Kaśka. A potem dodaje, że się nie popłakała, to znaczy nie w gabinecie, ale dopiero jak wyszła.

- Mały jak groszek - mówi koleżanka z pracy, która widocznie podsłuchała.

- Groszek! Jaki groszek? - myślę. Żaden groszek, tylko mój syn albo córka. Raczej córka, bo jakby był syn, to widać by było siurka.

- Jakiego siurka? On jest mały jak groszek! - mówi Kaśka, gdy wracam do domu.

- U nas w rodzinie takie są proporcje. Jak groszek ma pięć milimetrów, to siurek powinien mieć trzy - mówię i uśmiecham się szeroko. Kaśka pokazuje mi zdjęcie z USG: szare tło, w środku biała nieregularna plama, a w tej plamie, tuż przy ściance, czarna kropka oznaczona dwoma krzyżykami.

- To twoje dziecko - mówi Kaśka i wskazuje kropkę między krzyżykami."

Dzień trzydziesty drugi

Jedziemy po meble. Za kilka dni zmieniamy mieszkanie i musimy sobie parę rzeczy kupić. Przede wszystkim łóżko. Ma być ogromne. Znajoma nam powiedziała, że jak się urodzi dziecko, to przez jakiś czas na pewno będzie z nami spało. I ponoć takie dziecko zajmuje mnóstwo miejsca.

Rozkłada się i tyle. I nijak go nie ściśniesz. Dziecko jest jak jamnik, i tak postawi na swoim.

No to wybieramy największe. 180 na 200 centymetrów. Testujemy materac. W porządku. Twardy i ogromny. Dzwoni telefon.

- Co robisz? - pyta kolega, któremu niedawno urodził się synek.

- Kupuję łóżko - mówię.

- To kup sobie duże i korzystaj, póki możesz - on na to.

- Jak to? - pytam, bo nie wiem, o co chodzi.

- Bo już niedługo z seksu nici.

- Chyba żartujesz? - mówię i dodaję, że tak seksownie to Kaśka jeszcze nie wyglądała. Nabrała trochę ciała, trochę się zaokrągliła i wygląda jak jakaś rzeźba grecka. - Dlaczego ty mnie straszysz? - pytam.

Patrzę na Kaśkę, ona na mnie. Wyraźnie zainteresowała ją moja rozmowa.

- To znaczy, że wy nic? - pytam cichutko.

- To jak sobie radzisz?

- Na ręcznym jadę - on na to.

To takie buty! A ja wielkie łóżko kupuję! Dla kogo? Dla dziecka?

Dzień czterdziesty

Idziemy na ślub kolegi. Kupujemy kwiatki i pędzimy, żeby się nie spóźnić. Mnóstwo ludzi, pan młody w fioletowym garniaku, panna młoda jakby się urwała z sesji w magazynie

mody. Delikatny brzuszek rysuje się pod suknią.

- Ja też tak będę miała - mówi Kaśka. I dodaje, że pewnie wielu naszych gości pomyśli, że nasz ślub to ze względu na ciążę.

- Ale przecież wiemy, że tak nie jest - mówię. Ślub zaplanowaliśmy wcześniej, a wyszło, jak wyszło. Kapela przygrywa, para młodych wychodzi. A my siadamy na ich krzesłach i sprawdzamy, jak to może być z nami.

- Na szczęście nie widać, co się dzieje z tyłu - mówię - nawet jak strzelę gafę, to mam szansę jej nie zauważyć.

Kaśka jest przejęta. I już wchodzą nowi. Młody niczego sobie, garnitur czarny i muszka, a panna...

- Ona też ma brzuszek - mówię.

- No właśnie, kurde, widzisz, jak to jest. Czytałam, że ciąża jest przyczyną ponad połowy ślubów - mówi Kaśka i widzę, że jej trochę przykro, że ona ma tak jak większość '

Dziennik Ciężarowca możesz jest dostępny w Księgarni Szelestu Stron w promocyjnej cenie!

Cytaty ludzi sukcesu - darmowy ebook!

2009-09-01T15:27:00.000-07:00

Zauważyłam że czytelnicy mojego bloga chętnie zaglądają na strony z cytatami.
Sama jestem wielką miłosniczką wygrzebywania ciekawych mysli i udało mi się trafić na darmowego ebooka z cytatami znanych ludzi.

Wszystkich chętnych zapraszam więc do wejscia na stronę Cytaty ludzi sukcesu
A zainteresowanych innymi publikacjami mogę zaprosić na stronę Bestsellery lata 50% taniej

Wybrane przeze mnie najciekawsze cytaty z ebooka:

"Możesz dokonać wszystkiego, czego tylko zechcesz, możesz zdobyć wszystko, czego zapragniesz;możesz zostać każdym, kim zechcesz zostać".
R. Collier

"Nasze życie ma cztery wielkie cele: żyć, kochać, uczyć się i
pozostawiać po sobie coś cennego. "
Steven Covey

"Absurdem jest dzielić ludzi na dobrych i złych. Ludzie są albo czarujący albo nudni."
Oscar Wilde

A które Wam spodobały się najbardziej??
Pozdrawiam! :)

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Dr. House - niepowtarzalne i kontrowersyjne cytaty serialowego dr. House. Cytaty z serialu dr House

2009-08-31T06:04:00.000-07:00

Dr House: Wszyscy kłamią (Everybody lies)

Georgia: Więc go obejrzałam. I grał tam ten aktor. Ten chłopak, Ashton Kutcher. Teraz myślę o nim cały czas. Bez przerwy.
Dr House: Aha.

Georgia: Przypomina mi go pan. Te same kuszące oczy.
Dr House: Ludzie często nas mylą.

Dr House: Sprawdźcie jego historię. Nawet jeśli nie dowiemy się co wywołuje objawy muszę wiedzieć czy dwunastolatkowie dmuchają panienki.

Dr House: Lubię swoją nogę. Mam ją od kiedy pamiętam.

Dr Chase: Jeśli ona nigdy nie całowała się z chłopakiem, to zakładam się, że seksu też nie uprawiała.

Dr House: Powiedz to wszystkim dziwkom, które nie chciały mnie całować w usta.

Dr Cuddy: Dr Sebastian Charles upadł podczas prezentacji w Stoia Tucker.
Dr House: Serio? Pod ciężarem własnego ego?

Sebastian: Gruźlica to moja choroba.
Dr House: Masz ją na własność? Szkoda, że przegapiłem przetarg na chorobę denga.

Dr Wilson: On każdego roku leczy tysiące ludzi, a ty ilu? 30?
Dr House: McDonald robi lepsze hamburgery, niż twoja matka bo robi ich więcej?
Dr Wilson: A, rozumiem! Więc nienawidzisz go, bo życia, które on ratuje, nie są aż tyle warte co te, które ty ratujesz.
Dr House: Tak, o to właśnie chodziło. Nobel wynalazł dynamit. Mam gdzieś jego zakrwawioną forsę.

Dr House: [z wrzaskiem do Wilsona] Hej, Wilson! Idę wyrwać oko pacjentowi! Chcesz popatrzeć?
Dr Wilson: [radośnie] Jasne!

Dr. Wilson: Wiesz, że rozładował ci się telefon? Doładowujesz go czasem?
Dr. House: (zdziwiona mina): Można go doładowywać? Zawsze kupowałem nowy.

House do Fereman'a: Nie martw się. Nikomu nie wyjawię twojego sekretu.
House do Wilson'a podczas wychodzenia z gabinetu Foreman'a: Hej, Wilson! Zgadnij, co przed chwilą zrobił Foreman?

Dr House: Ludzie nie chcą chorego lekarza.
Dr Wilson: To uczciwe, ja nie lubię zdrowych pacjentów.

Cameron: Czy leki przeciwbólowe mogą doprowadzić do orgazmu?
House: Pomarzyć zawsze można.

House: Potrafię dochować tajemnicy. Nikomu nie powiedziałem, że Wilson nadal moczy się w nocy.”

Wilson: „Nie chciała zgodzić się na więcej testów, czuła się bardzo skrępowana. Musiałem ją przekonać, żeby zgodziła się chociaż na ten jeden.”
Dr House: „Często Ci się to zdarza? Kobiety wolą umrzeć niż rozebrać się w twojej obecności?”

Dr House: Witajcie, chorzy ludzie oraz ich bliscy!

Dr Cameron: Jeśli szybko nie zareagujemy, będzie sparaliżowany do końca życia!
Dr House: Czyli przez jakiś tydzień.

Dr House: Ludzie mówią, że bez miłości nie da się żyć. Osobiście uważam, że tlen jest ważniejszy.

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

100 tytułów BBC - lista książek, które trzeba przeczytać!

2009-08-25T03:13:00.000-07:00

1. Duma i uprzedzenie - Jane Austen
2. Władca Pierścieni - JRR Tolkien
3. Jane Eyre - Charlotte Bronte
4. Seria o Harrym Potterze - JK Rowling
5. Zabić drozdad - Harper Lee
6. Biblia
7. Wichrowe Wzgórza - Emily Bronte
8. Rok 1984 - George Orwell
9. Mroczne materie (seria) - Philip Pullman
10. Wielkie nadzieje - Charles Dickens
11. Małe kobietki - Louisa M Alcott
12. Tessa D’Urberville - Thomas Hardy
13. Paragraf 22 - Joseph Heller
14. Dzieła zebrane Szekspira
15. Rebeka - Daphne Du Maurier
16. Hobbit - JRR Tolkien
17. Birdsong - Sebastian Faulks
18. Buszujący w zbożu - JD Salinger
19. Żona podróżnika w czasie - Audrey Niffenegger
20. Miasteczko Middlemarch - George Eliot
21. Przeminęło z wiatrem - Margaret Mitchell
22. Wielki Gatsby - F Scott Fitzgerald
23. Samotnia (w innym tłumaczeniu: Pustkowie) - Charles Dickens
24. Wojna i pokój - Leo Tolstoy
25. Autostopem przez Galaktykę - Douglas Adams
26. Znowu w Brideshead - Evelyn Waugh
27. Zbrodnia i kara - Fyodor Dostoyevsky
28. Grona gniewu - John Steinbeck
29. Alicja w Krainie Czarów - Lewis Carroll
30. O czym szumią wierzby - Kenneth Grahame
31. Anna Karenina - Leo Tolstoy
32. David Copperfield - Charles Dickens
33. Opowieści z Narnii (cały cykl) - CS Lewis
34. Emma- Jane Austen
35. Perswazje - Jane Austen
36. Lew, Czarwnica i Stara Szafa - CS Lewis
37. Chłopiec z latawcem - Khaled Hosseini
38. Kapitan Corelli (w innym tłumaczeniu: Mandolina kapitana Corellego) - Louis De Bernieres
39. Wyznania Gejszy - Arthur Golden
40. Kubuś Puchatek - AA Milne
41. Folwark zwierzęcy - George Orwell
42. Kod Da Vinci - Dan Brown
43. Sto lat samotności - Gabriel Garcia Marquez
44. Modlitwa za Owena - John Irving
45. Kobieta w bieli - Wilkie Collins
46. Ania z Zielonego Wzgórza - LM Montgomery
47. Z dala od zgiełku - Thomas Hardy
48. Opowieść podręcznej - Margaret Atwood
49. Władca much - William Golding
50. Pokuta - Ian McEwan
51. Życie Pi - Yann Martel
52. Diuna - Frank Herbert
53. Cold Comfort Farm - Stella Gibbons
54. Rozważna i romantyczna - Jane Austen
55. Pretendent do ręki - Vikram Seth
56. Cień wiatru - Carlos Ruiz Zafon
57. Opowieść o dwóch miastach - Charles Dickens
58. Nowy wspaniały świat - Aldous Huxley
59. Dziwny przypadek psa nocną porą (również: Dziwny przypadek z psem nocną porą) - Mark Haddon
60. Miłość w czasach zarazy - Gabriel Garcia Marquez
61. Myszy i ludzie (również: O myszach i ludziach) - John Steinbeck
62. Lolita - Vladimir Nabokov
63. Tajemna historia - Donna Tartt
64. Nostalgia anioła - Alice Sebold
65. Hrabia Monte Christo - Alexandre Dumas
66. W drodze - Jack Kerouac
67. Juda nieznany - Thomas Hardy
68. Dziennik Bridget Jones - Helen Fielding
69. Dzieci północy - Salman Rushdie
70. Moby Dick - Herman Melville
71. Oliver Twist - Charles Dickens
72. Dracula - Bram Stoker
73. Tajemniczy ogród - Frances Hodgson Burnett
74. Zapiski z małej wyspy - Bill Bryson
75. Ulisses - James Joyce
76. Szklany kosz - Sylvia Plath
77. Jaskółki i Amazonki - Arthur Ransome
78. Germinal - Emile Zola
79. Targowisko próżności - William Makepeace Thackeray
80. Opętanie - AS Byatt
81. Opowieść wigilijna - Charles Dickens
82. Atlas chmur - David Mitchell
83. Kolor purpury - Alice Walker
84. Okruchy dnia - Kazuo Ishiguro
85. Pani Bovary - Gustave Flaubert
86. A Fine Balance - Rohinton Mistry
87. Pajęczyna Szarloty - EB White
88. Pięć osób, które spotykamy w niebie - Mitch Albom
89. Przygody Scherlocka Holmesa - Sir Arthur Conan Doyle
90. The Faraway Tree Collection - Enid Blyton
91. Jądro ciemności - Joseph Conrad
92. Mały Książę - Antoine De Saint-Exupery
93. Fabryka os - Iain Banks
94. Wodnikowe Wzgórze - Richard Adams
95. Sprzysiężenie głupców (również: Sprzysiężenie osłów) - John Kennedy Toole
96. Miasteczko jak Alece Springs - Nevil Shute
97. Trzej muszkieterowie - Alexandre Dumas
98. Hamlet - William Shakespeare
99. Charlie i fabryka czekolady - Roald Dahl
100. Nędznicy – Victor Hugo

Instrukcja obsługi:
1. Pogrub te tytuły, które przeczytałeś/-łaś.
2. Użyj kursywy przy tych, które masz zamiar przeczytać.
3. Wykreśl te tytuły, których nie masz zamiaru czytać, albo byłaś/-łeś zmuszona/-y przeczytać za czasów szkolnych i je znienawidziłaś/-łeś.
4. Umieść to na blogu.

Jak widać w moim przypadku więcej nieprzeczytanych pozycji niż przeczytanych z listy BBC, a wszystkie nieprzeczytane czekają na swoją kolej, by do nich w końcu dotrzeć. Tylko kiedy, jak lista książkowych "TO DO" coraz dłuższa, a czas coraz mniej na czytanie...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Ty też możesz pomóc naszemu środowisku...!

2009-08-18T08:54:00.001-07:00

Na Everywun przekazałam Kredyty na posiłki dla dwóch zwierzaczków i posadzenie jednego drzewa. Wszystko, co musiałam zrobić, by zdobyć te kilka "kredytów" to wziąźć udział w kilku quizach dostępnych na stronie everyfun.

Czyż to nie wspaniałe, że wkładając bardzo mało wysiłku, a jednocześnie dobrze się przy tym bawiąc możemy pomóc naszemu środowisku?

Myślę, że warto poświęcić każdego dnia kilka minut na wypełnienie 2,3 quizów i zdobycie punktów - kredytów, które mogą zapewnić posiłek zwierzętom, umożliwić zasadzenie drzewa czy być przeznaczone, zgodnie z waszym wyborem, na dowolny cel z dostępnych na stronie everyfun.

Zapraszam Was, drodzy Czytelnicy do rejestrowania się na stronie Everyfun, to nic nie kosztuje!

Link znajdziecie na mojej stronie, z grafiką odcisku zwierzęcej łapki.

0743fee98c6818b413a9602edb2ce61e

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Did you know? / Czy wiedziałeś?

2009-04-30T01:08:00.001-07:00

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Święta w krzywym zwierciadle Christophera Moorea - Najłupszy Anioł

2009-03-17T02:47:00.000-07:00

Ciężko w opowieściach świąteczno - wigilijnych znaleźć powiew świeżości w czytanej historii, zazwyczaj wiemy czego się spodziewać i po to też sięgamy po takie świąteczne umoralniające pozycje. Tym razem jednak przyszła pora na zupełnie nowe spojrzenie na święta a wszystko za sprawą Christophera Moorea.

Jak może się rozwinąć historia, która swoje prawdziwe rozpoczęcie ma w chwili, gdy mały chłopiec widzi mikołaja zabijanego łopatą i przerażony, że świąt nie będzie chce by ten Mikołaj ożył, a wszystkiemu przygląda się anioł zesłany, by sprawił, że spełni się przepisowo przydzielony cud? A to dopiero sam początek całej dawki czarnego humoru, z jakim przyjdzie nam się zmierzyć czytając Najgłupszego Anioła!

Opowieść zaskakuje nas ciętymi komentarzami obrazującymi przed-świąteczną rzeczywistość małego kalifornijskiego miasteczka. Spotykamy się bowiem z bohaterami książki w kilka dni przed Bożym Narodzeniem i przyglądamy ich przygotowaniom do tego, jakże wyczekiwanego przez nich, wydarzenia. Niby wszystko klasycznie, przygotowania do świąt, kupowanie choinek i wszystkie inne przed świąteczne zabiegi. Nagle jesteśmy zaskoczeni rozwojem wydarzeń wyjętym chyba ze wszystkich możliwych paradoksalnych wyobrażeń ludzi na temat tego co to mogłoby się wydarzyć w święta i złączonych w jedną całość - tak właśnie można by opisać książkę Najgłupszy Anioł dodając jeszcze niepowtarzalne urozmaicenia Moorea przyprawiające te wyobrażenia w swoje, specyficzne poczucie humoru i cięty żart.

Absurdy sytuacyjne, niewiarygodnie rozwijająca się akcja w zupełnie nie przewidzianym przez nas kierunku daje książce ogromną siłę przebicia. Nic dziwnego, że Moorea okrzyknięto jednym chórem za odkrycie, którego nie można przeoczyć. Najlepsze w jego pisaniu jest to, że mówi i komentuje rzeczywistość w sposób o jakiej większość nas myśli, ale się do tego głośno nie przyznaje. Elementy fantastyczne w książce dodają tylko jej smaku i zwiększają poziom zupełnej absurdalności opowieści o Najgłupszym Aniele jednocześnie zwracając uwagę na komizm naszego codziennego życia.

Mimo ogromnej dawki ciągu paradoksalnych wydarzeń bardzo lekko czyta się tą pozycję Moorea, humor, żarty sytuacyjne mimo swej niewyobrażalności nie są wymuszone, nie mamy wrażenie że ktoś stara się nas na siłę rozśmieszyć. Wręcz przeciwnie, czujemy to podniecenie kolejnego udanego przelania na papier nierealnego, pozornie, pomysłu.

Gorąco polecam, a sama jak najszybciej sięgam po kolejne historie Christophera Moorea!

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

'Alchemik Sekrety nieśmiertelnego Nicholasa Flamela' Scott Michael

2008-12-30T15:17:00.000-08:00

Ku przypomnieniu - pozycja ta znalazła się u mnie w oczekiwaniu na podarowanie pod choinkę bratu ciotecznemu.

Oczywiście, można się tego było całkowicie spodziewać, w natłoku świątecznych przygotowań, wszechobecnego zamieszania i pracy, które poskuktowały niemożnością mojego zaszycia się z ksiażką, "Alchemik" nie został dokończony.

Przeczytałam część, niewiele mogę po tych kilkunastu stronach powiedzieć, poza tym że zdecydowanie jest to fantastyka. Nie, żebym miała coś przeciwko, ale chyba odpowiedni prezent trafił do mego kuzyna, bo takie bardzo młodzieżowe wydanie tej fantastyki się zapowiadało.

Być może kiedyś kupię egzemplarz dla siebie i dokończę czytanie, ale z braku zachwytu odkładam to na dalszą przyszłość.

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

"Bynajmniej to nie przynajmniej!"

2008-12-20T15:55:00.001-08:00

Wklejone ze strony www.bynajmniej.pl

Przesłanie genialnie, nie mogę znieść używania słowa "bynajmniej" na każdym kroku w najmniej odpowiednim kontekście. Przeczytajcie więc ku przestrodze! ;)

"Najważniejsze przesłanie bloga: słowo “bynajmniej” nie jest alternatywą dla słowa “przynajmniej“. Nigdy nie było i nie będzie.

Słowo “bynajmniej” ma zupełnie inne znaczenie niż słowo “przynajmniej” więc jeśli używasz ich zamiennie, to jesteś imbecylem.

Tak.

Jesteś.

Zamiast pisać w komentarzu, że nie jesteś nauczycielem języka polskiego, pomyśl, że pisząc to, pogrążasz się jeszcze bardziej.

Naprawdę.

Pomyśl. To proste.

Sprawdź znaczenie. Przestań być imbecylem.

Nie wiesz jak sprawdzić? - proszę bardzo:"

bynajmniej ‘wcale, zupełnie, ani trochę, zgoła (zwykle w połączeniu z następującą partykułą nie)

Głos miał donośny, ale bynajmniej nie przykry.

Z miłością bynajmniej się nie taił.

przynajmniej ‘partykuła wyznaczająca minimalny, możliwy do zaakceptowania przez mówiącego zakres czegoś, np. Wypij przynajmniej mleko., lub komunikująca, że ilość lub miara czegoś jest nie mniejsza od wymienionej i że może być większa, np. Wyjechała przynajmniej na rok.‘

Nareszcie...! Czyli kiedy można zacząć używać stosik ;) ;

2008-12-19T07:10:00.000-08:00

Pierwsza gorączka egzaminowa na uczelni za mną więc chwilowo mogę zająć się nadrabianiem zaległości ;)

Zapowiada się bardzo ciekawie, zresztą zobaczcie sami.

=> Alchemik. Sekrety nieśmiertelnego Nicholasa Flamela, Michael Scott

Kupione dla nastoletniego kuzyna na święta, więc trzeba zdążyć z czytaniem do Wigilii :D

=> Jedz, módl się, kochaj, Elizabeth Gilbert

Pierwszy mikołajkowy prezent od Ukochanego ;)

=> Najgłupszy Anioł, Christopher Moore

Drugi miikołajkowy prezent od Ukochanego :D

=> The Other Boleyn Girl, Philippa Gregory

Czyli Kochanice Króla w orginale złowione na allegro ;)

=> Pachnidło, Patrick Suskind

Do tej pory nie miałam okazji przeczytać, myślę że najwyższa pora zanim sięgnę po film

=> Sam czubek stosika zdobią dwie pozycję Roberto Gervaso:

- Cassanova oraz Borgiowie

Seria znaleziona w empiku i wybrane z niej dwie pozycje. Jak się sprawdzą nabędę całą resztę ;)

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

'Dziwne losy Jane Eyre' Charlotte Bronte

2008-12-07T02:02:00.000-08:00

Powieść Charlotte Bronte przedstawia nam zaskakującą, pełną zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzen historię.

Na kartach "Dziwnych losów..." spotykamy się z sierotą, której życie zapowiada się na bardzo skromne, nie przynoszące ani radości ani namiętności. Jednak w miarę rozwoju akcji widzimy, że los zapisał inna historię dla tej silnej kobiety. Jane, bohaterka powieści Bronte, jest kobietą pewną siebie, mimo że zdaję sobie sprawę z wątpliwych walorów jej urody, mimo sieroctwa i opuszczenia przez rodzinę, mimo biedy.

Widzimy kobietę pełną dumy, zawsze broniącą swego zdania, a jednocześnie swej własnej niezależności w granicach, na jakie mogła sobie pozwolić. Jane to bowiem kobieta zdecydowana, nie dająca zbić się w tropu ani wcisnąć w ustalone przez innych ramy. Sztuką jest pokazać swój charakter, jak zrobiła to Jane, mimo przeciwności losy, mimo że byłoby łatwiej gdyby schowało się dumę do kieszeni.

W tym konkretnym przypadku mamy doczynienia z kobietą prawdziwie godną naśladowania. Odwaga jaka pojawiła się u niej, by być uprawnioną do szacunku równego innym i by móc sprzeciwć się mężczyźnie i na dodatek swemu chlebodawcy zasługuje na słowa podziwu.

Niewątpliwie trudne dzieciństwo Jane miało wpływ na jej nieustępliwy charakter, nasza bohaterka musiała zawsze zawalczyć o swoje prawa, z czasem jednak, w miarę dorastania nauczyła się robić to coraz bardziej skuteczniej, mimo iż subtelniej.

Oczywiście "Dziwne losy..." to przede wszystkim romans, mimo że można by na podstawie tej powieści zatracić się w studium kobiety wyemancypowanej.

Romans opowiadający o miłości doświadczonego mężczyzny i młodziutkiej dziewczyny. Oboje nie byli obdarzeni zbytnim urokiem osobistym, nie jest to romans opowiadający o dwojgu pięknych ludzi i ich wybuchach namiętności. Mamy za to opowieść o miłości, która nie zakłóci głosu rozsądku i nie przyćmi dumy i szacunku Jane do samej siebie. Może wydaję się to mało romantyczne, jednak gdyby nie ucieczka Jane od ukochanego Rochestera po wyjawieniu jego mrocznej tajemnicy na pewno Jane nie byłaby tą Jane, którą opisuje. Jej charakter nie pozwoliłby na pogodzenie się z kłamstem po cichu i bezboleśnie. Co ciekawsze dzięki krzywdzie i cierpieniu jakie spotkały ją kłamstwie jej ukochego Rochestera znalazła ona swoją rodzinę, tą o której nie miała pojęcia, że jeszcze istnieje, tą którą pokochała z wzajemnością.

Jane nigdy nie przestała myśleć, kochać i tęsknić do Rochestera. Ta miłość sprawiła, że nie mogła nie powrócić do niego, nie dowiedzieć się o jego losie. Powróciła więc, by ze spokojem po tylu miesiącach rozłąki przypomnieć o swojej miłości. Wróciła jako kobieta bogata, całkowicie już niezależna, po tym jak odziedziczyła spadek po zmarłym, nieznanym krewnym.

Jak sie okazało wróciła do mężczyzny ślepego, jednak to nie zmieniło jej miłości, nie zwróciło do ucieczki. Chciała trwać przy nim, opowiadać o świecie, opiekować się, darzyć go miłością i miłość brać od niego.

"Dziwne losy..." to naprawdę niezwykła opowieść o niezwykłych losach ambitnej, zadziornej dziewczyny. Kończy się szczęśliwie, Jane sama zresztą ujmuje to najlepiej - "Uważam się za nieskończenie szczęśliwą, za szczęśliwszą ponad wszelki wyraz, gdyż w całej prawie pełni jestem wszystkim dla mojego małżonka, tak jak on dla mnie."

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Cytaty 'Zakochany Duch' Jonathan Carroll

2008-12-02T20:13:00.000-08:00

"Nie łatwo jest uwolnić się od wszystkich nitek prawdziwej miłości, gdy raz się przez nie przejdzie, jak przez pajęczą sieć"

"Życie jest zbyt frapujące, by wybierać cierpienie"

"Urok psiego życia polega między innymi na tym, że psy nie znają pojęcia przyszłości. Wszystko dzieję się w tej chwili, a jeśli ta chwila oznacza ciepły kąt i pełną miskę, to życie jest dobre"

"Życie jest chaotyczne, pełno w nim bólu i cierpienia. Nie można na nim polegać. Nic nie trwa w nim raz na zawsze, nic się nie utrzymuje, niczemu nie można zaufać w stu procentach. Gdyby jakiś człowiek miał wszystkie te cechy, nie chciałbyś go znać"

"Był to idealny układ, doskonały pakt, który sam zawiązuję się, gdy ludzie tworzą udany związek(...) Jak często nasze słabości znajdują oparcie w atutach drugiej osoby i na odwrót?"

"Nie z każdym mężczyzną czuła się równie swobodnie jak z nim. Nie każdy potrafił ją tak często rozśmieszyć(...) Była na tyle dorosła, by zdawać sobie sprawę, że wzajemne porozumienie i ciągły śmiech to na dłuższą metę najlepsze połączenie"

"Bóg stworzył człowieka, jednak szaleństwo stworzył człowiek sam. Przybiera ono tak różnorakie, zindywidualizowane formy, że anioły, duchy i inne istoty z tamtego świata nie są w stanie go ogarnąć ani rozszyfrować"

"Pilot nie rozumiał słów kobiety, ale jej głos był podniesiony i piskliwy. U ludzi to niedobry znak. Bardzo niedobry. Ilekroć wpadali w ten histeryczny ton, znaczyło to zwykle, że pies albo dostanie zaraz w skórę, albo nieprędko doczeka się swego jedzenia"

"Trzy tysiące lat temu chiński rolnik wymyślił duchy, żeby wytłumaczyć swemu nad wiek inteligentnemu wnukowi, co dzieję się z ludźmi po śmierci. Bóg uznał tę ideę za tak nowatorską, że polecił swoim aniołom wprowadzić ją w czyn i upowszechnić w systemie"

"Jesteś ode mnie starsza o sześć tysięcy sekund. Czy zdajesz sobie sprawę ile myśli, decyzji, odczuć i pytań zrodziło się w ten czas w twojej głowie?"

"Tak wiele historii i wspomnień ulatuje w niebyt. Zdumiewające, piękne sny. Lęki, nadzieje, rozterki."

"Przez większość czasu nasze 'teraz' jest nudne i nijakie(...) Szafujemy czasem, bo i tak nikt go nam nie odbierze"

"Nie pamiętamy naszych dni, bo większość z nich przypomina bezwonne powietrze. Co robiłeś wczoraj po południu? Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Albo zjadłeś coś, co sprawiło, że zamknąłeś oczy i westchnąłeś z lubością? Dlatego pamiętamy chwilę, gdy w powietrzu rozszedł się upojny aromat"

"Poprzedniej nocy, gdy skończyli się kochać, German wyjawiła mu, że na śniadanie lubi jeść pączki - i oto zjawiły się teraz przed nią. Bez bez słowa położył tacę na łóżku i obrócił się w jej stronę. Z wrażenia i wzruszenia odebrało jej mowę"

"Niestety człowiek przypomina salę lekcyjną, w której znajdują się różni uczniowie : prymusi, przeciętniaki i zwyczajne matołki. Ludzka wola to prymus siedzący w pierwszej ławce i skwapliwie robiący notatki. Intelekt i emocje zwykle wciskają się pod ścianę i gapią znudzonym wzrokiem przez okno. Przyswajają sobie minimum niezbędne do przeżycia"

"Jak ma mu powiedzieć, że zanim uporali się z deserem, trzy razy zdobył jej serce?"

"Dlaczego jesteśmy kochani, Ben? Stawiamy sobie to pytanie, ograniczając się do własnego punktu widzenia. A przecież inni kochają nas za coś, czego sami o sobie nie wiemy"

"Zadowolenie wywołuję nudę, to jedna z paskudnych tajemnic życia, Natomiast złamane serce czy niepewny wynik badania krwi pompują nam do organizmu starą, dobrą adrenalinę i poczucie winy. Nagle czujemy się wspaniale! Żyjemy na sto procent.

Człowiek czuje, że żyje dopiero wtedy, gdy się zakocha albo przewróci na chodniku"

"Nigdy nie zaznamy prawdziwego spokoju. Jak tylko coś znika albo udaje nam się pozbyć jednego zła, które w sobie nosimy, na jego miejscu pojawia się zaraz inne paskudztwo"

"Za kogo te koty się uważają?(...) Zwierzak, który pół godziny bawi się wiszącym sznurkiem, nie jest ani tajemniczy, ani wart tego, żeby go gonić i zabić"

Podobało Ci się? Rozbawiło, skłoniło do refleksji, zachowałeś coś dla siebie :>? Powiedz mi o tym, zostaw po sobie ślad...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Isabel Wolff 'Niezapominajka'

2008-11-30T15:14:00.000-08:00

Ciężko we współczesnym świecie, w dobie wyzwolenia kobiet i bardzo liberalnego nastawienia społeczeństwa, mężczyzn do spraw damsko - męskich wymagać od mężczyzny jakichkolwiek zobowiązań.

W trakcie całego procesu zdobywania przed kobiety poszczególnych dziedzin życia zarezerwowanych do tej pory dla mężczyzn stracono więcej niż można się było spodziewać.

Wychowana została bowiem grupa mężczyzn nie mających poczucia żadnych powinności wobec kobiety, bo przecież to tak wyzwolona i niezależna płeć.

I tak oto w świecie Anne, bohaterki 'Niezapominajki' pojawia się mężczyzna, który znika wraz z wiadomością o ciąży swej dotychczasowej partnerki, kochanki, powierniczki. Nie jest to zwyczajne rozstanie, ale zapowiedź całkowitego braku chęci utrzymywania dalszego kontaktu. Definitywne pożegnanie wraz z prośbą o nie przypominanie o sobie na przyszłość.

Gdy dołożymy do tego wątpliwości przyszłego ojca co do jego ojcostwa, śmierć matki bohaterki i porzucenie przez nią pracy na rzecz założenia własnego interesu otrzymamy historię niebanalną, a do tego zgrabnie opowiedzianą.

Jak ułożyć sobie dalej życie z nowymi obowiązkami, drastyczną zmianą w życiu zawodowym i dzieckiem będącym śladem po tak burzliwym początku tej historii? Isabel Wolff pokazuje, że można. Opisuje tą historię bardzo prawdziwie, bez koloryzowania rzeczywistości, ale i podnoszący na duchu.

Pozornie 'Niezapominajka' to typowa romantyczna komedia, jednak pod tą fasadą skrywają się głębsze problemy. Widzimy, jak łatwo przeinaczyć pragnienia innych, jak łatwo, przy odpowiednio złej interpretacji otrzymać zamiast równości i szacunku, samotności i 100 procent odpowiedzialności zamiast 50. Oczywiście w ramach bonusu, od niestety często gęsto wiecznie niedorosłych mężczyzn.

Dobra pozycja do zastanowienia się w trakcie "co by było gdyby", a chwilami nawet i dogłębniejszego przyjrzenia się naszemu partnerowi połączonego z porcją wciągającej lektury na jesienno zimowe wieczory.

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Jonathan Carroll 'Zakochany Duch'

2008-11-23T04:48:00.000-08:00

Jak często przeżywamy chwile niepowtarzalne, tak piękne, że chciałoby zostać się w nich na zawsze? Zazwyczaj zdarza się to niezwykle rzadko, a mimo tego prędzej czy później zapominamy o szczęściu jakie wtedy czuliśmy, o wszechogarniającej nas radości.

Jonathan Carroll zabiera nas w świat metafizyki, w świat magii. Opowiadając historię o śmierci, którą człowiek, jeśli tylko zechce może pokonać przypomina o wartości chwili, wartości każdego dnia i całego życia.

Poza wciągającą podróżą w magiczny świat Carrolla, 'Zakochany Duch' sprawia, że spoglądamy inaczej na nasze życie, zastanawiamy się kiedy byliśmy szczęśliwi, czy zostalibyśmy na zawsze w tym momencie życia, w którym teraz się znajdujemy, czy tak bardzo kochamy życie lub kogoś, że samą swoją siłą woli nie poddalibyśmy się śmierci.

Nie będę opowiadać fabuły książki, uważam, że nie warto zdradzić z niej nic, poza uczuciami, jaki wzbudziła w czytającym. We mnie obudziły się wspomnienia, wzruszające mnie, przywołujące uśmiech, czasem wzbudzające strach, przypominające niegdysiejszy ból i smutek.

Warto obyć taką podróż w głąb świata 'Zakochanego Ducha', by poczuć siłę własnego 'ja', na pozór zwyczajnego, a w rzeczywistości skrywającą dla nas samych przede wszystkim tajemnicę.

Podobało Ci się? Rozbawiło, skłoniło do refleksji, zachowałeś coś dla siebie :>? Powiedz mi o tym, zostaw po sobie ślad...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

10 procent szansy na życie.Historia Hannah Jones.

2008-11-21T23:30:00.001-08:00

Bardzo łatwo jest powiedzieć, że mamy prawo decydować o własnym życiu bądź też, że nie go nie mamy. Na każdy z tych poglądów znajdziemy argumenty, przemówią one do nas i wyrobi może nawet swoje własne niepodważalne zdanie na temat samobójstwa i eutanazji.

I wówczas pojawi się sytuacja, która nami zachwieje, zbije nas z tropu, zakpi z naszych przekonań.

Człowiek ma wolną wolę, decyduje o tym, jak potoczy się jego życie. Sam wybiera swój los, każdego dnia dokonuje wyboru. Niezależnie od tego, jak bardzo zależni czujemy się w życiu zawsze mamy wybór, to coś czego nie możemy się wyprzeć. Możemy cierpieć, ale sami decydujemy jaką postać to cierpienie przybierze, jak wpłynie na nas samych.

Jeśli jesteśmy wolnymi ludźmi, jeżeli mamy wolną wolę dlaczego nie możemy decydować o własnej śmierci? W Polsce z pewnością wystarczającym powodem ku temu byłyby względu religijne i w całym szumie, jaki powstałby wokół samego pojawienia się tematu decydowania człowieka o swojej śmierci zapomniałoby się, pominęło najistotniejsze.

Świat zamarł w odpowiedzi na decyzję Hannah, 13 letniej dziewczynki, która nie decydując się na przeszczep serca, odmawiając jego przyjęcia, skazała siebie samą na pewną śmierć. Nie odebrała sobie życia, nie jest to teoretycznie samobójstwo, ale w rzeczywistośći Ona zdecydowała się na śmierć. Nie podjęła tej decyzji jako rozkapryszone dziecko. Od 5 roku życia widzi tylko szpitalne ściany, czuje tylko ból, a lekarze nie przynoszą jej właściwie żadnych dobrych informacji. Ostra odmiana białaczki, ciężka wada serca. Przeszczep, którego odmówiła przyjęcia miał jedynie 10 procent szans na przyjęcie się, tylko 10 szans na przeżycie. Czy obliczu 10 procentowej szansy na życie można mieć prawo do niepodejmowania tego ryzyka, do niewystawiania się na kolejne cierpienia?

Ciężko wyobraźic sobie ból dopóki samemu się go nie poczuje. Spróbujmy więc wyobraźić sobie przez jaki ogrom cierpienia przeszła Hannah i jej rodzina podejmując całkiem świadomie decyzję o śmierci. Czy lepiej chcieć żyć za wszelką cenę i umrzeć w zimnej szpitalnej sali, czy pogodzić się z losem, oddać się śmierci i czekać na nią w ciepłym rodzinnym domu pełnym miłości?

Wielu powie, że 10 procent to dużo, to szansa na życie, a nigdy przecież nie wolno się poddawać. Jednak ja rozumiem niemoc, bezsilność i zrezygnowanie, jaki pojawiło się w tej dziewczynce. Podziwiam ją za to, że potrafi tak świadomie podejść do swojego życia, że rozumie, jak wiele nic nie dającego cierpienia mogłoby jeszcze na nią czekać.

Nie potępiam, nie krzyczę, że tak nie wolno. Mam jednak łzy w oczach, bo nie potrafię zrozumieć, dlaczego tak wyjątkowi ludzie od nas odchodzą.

10 procent szansy na życie - Interia360.pl

Podobało Ci się? Skłoniło do refleksji, zachowałeś coś dla siebie ? Powiedz mi o tym, zostaw po sobie ślad...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Zajście małżeństwa, czyli ciąża bez miłości

2008-11-20T04:51:00.000-08:00

"Czy uważacie, że rozsądnym krokiem jest wzięcie ślubu tylko dlatego, że zdarzyła się wpadka? I to w momencie, kiedy dwójka ludzi nie chciała już ze sobą być i nie umieli podjąć ostatecznej decyzji o rozstaniu (związek od 1. klasy LO, teraz mają po 24 lata)?(...)"

"(...)On uważa, że ona zrobiła to specjalnie i złapała go na dziecko, ona mówi, że nie. Faktem jest, że gdy córka miała 4 miesiące, zaczął zdradzać swoją żonę i romans ten trwa prawie 2 lata. On chce odejść do drugiej kobiety, ale wie, że jego żona wtedy nie pozwoli mu się widywać z dzieckiem. Jest strasznie zaborcza i potrafi do niego non stop wydzwaniać. Podobnych przypadków małżeństw jest bardzo dużo. Uważacie, że jest sens, gdy ludzie się nie kochają?"

Tematów, postów i wypowiedzi podobnych do tej zacytowanej powyżej jest w internecie tysiące. Zaraz po opowiedzianej historii pojawia się to pytanie, spędzające sen z powiek wszystkim tym, którzy sami znaleźli się w takim położeniu: Czy brać ślub? Co powie rodzina, sąsiedzi, znajomi? Jak świat zareaguje na kolejną samotną matkę? W znajdowaniu odpowiedzi na to pytanie często wyręcza taką parę najbliższa rodzina, decydując o ślubie w sposób nieprzyjmujący sprzeciwu. Jak można choćby pomyśleć o tym, żeby panna była w ciąży, jak to będzie "wyglądać", gdy będzie "chodzić z brzuchem", a bez ślubu?!

Co stanie się dalej z tym związkiem, jest dla wielu oczywiste, część ma nadzieję, że jakoś to się ułoży, a sami zainteresowani zazwyczaj zbyt zaskoczeni i przerażeni są odpowiedzialności,ą jaka na nich spadła i wizją życia z kimś, kogo już tak naprawdę nie kochają. I tutaj pojawi się najistotniejszy element, który pomijany jest w tej życiowej niespodziance. Niezależnie bowiem od tego, czy kobieta zachodzi w ciążę czy nie, o życiu razem i zawieraniu małżeństw powinna decydować miłość. Na szczęście coraz więcej zmienia się w naszej świadomości, w mentalności ludzi. Na pewno bardzo ciężko byłoby takiej kobiecie, dziewczynie, która zostanie samotną matką w mniejszych miejscowościach, nie wspominając o wsiach. Jednakże trzeba pamiętać, że to nie inni, tak chętnie komentujący życie młodej przyszłej matki, będą je potem faktycznie przeżywać. Taka kobieta później sama będzie musiała stawić czoło samotności w małżeństwie od pierwszych jego chwil.

Niezależnie od ciąży, niezależnie od plotek, małżeństwo powinno być zawierane jedynie z chęci życia razem dwojga ludzi. Czasem zdarza się tak, że związek układa się idealnie, ale jakoś nic nie zapowiada ślubu i oto pojawia się ciąża, jakoś ośmielająca zakochaną parę do podjęcia kolejnego kroku. To jest jednak inna sprawa. Co innego, gdy ciąża jest tylko kolejnym powodem do zawarcia małżeństwa, a co innego, gdy staje się jedyną przesłanką podjęcia tak ważnego kroku.

Między książki trzeba włożyć teorię, że dziecko może coś naprawić w tak kulejącym związku, że przed wiadomością o ciąży pojawiały się rozmowy o rozstaniu. Dziecko może wzmocnić już dobry związek, nadać mu inny wymiar. Na pewno jednak nie odtworzy wypalonej miłości. Najłatwiej powiedzieć, że dziecko potrzebuje obojga rodziców, że nie może mieć rozbitej rodziny. Prawda jest jednak taka, że dziecko potrzebuje miłości, nie kłótni rodziców, nie braku uczucia pomiędzy nimi.

Lepiej postawić sprawę jasno - żyjemy osobno, mamy dziecko, musimy się nim zająć oboje, będziemy go kochać i damy mu wszystko, czego tylko będzie pragnął.

Zamiast jednego domu pełnego kłótni i wzajemnych wyrzutów, dostanie dwa pełne miłości do Niego.

Zajscie małżeństwa, czyli ciąża bez miłosci - Interia360.pl

Podobało Ci się? Rozbawiło, skłoniło do refleksji, zachowałeś coś dla siebie :>? Powiedz mi o tym, zostaw po sobie ślad...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Mężczyzna do towarzystwa

2008-11-20T04:27:00.000-08:00

Najnowszy temat ogólno blogowej bardzo zdziwił mnie szczerze powiedziawszy, mimo że nie powinien. Nie od dziś wiadomo, że kobieta oceniania jest inaczej niż mężczyzna. Wiadomo - mężczyzna ogier i zdobywca, kobieta lekkich obyczajów i niemoralna. Nie do końca potrafię zrozumieć dlaczego właśnie kobieta mająca bogate doświadczenie seksulane, wielu partnerów jest rozwiązłą nic nie wartą wywłoką, a mężczyzna z takim samym dorobkiem jest godnym podziwu silnym samcem.

Tak samo nie rozumiem rozgraniczania na prostytucję kobiecą i męską. Prostytucja to prostytucja, sprzedajemy swoje ciało w zamian za korzyści finansowe, materialne. Czy takie rozgraniczanie ma sens? A może mężczyźnie nie wypada oddawać się za pieniądze, sprzedawać siebie, bo to zawsze on powienien dominować, decydować i płacić.

Ocena męskiej prostutucji nie powinna być różna u jednej osoby od oceny prostytucji kobiet. Wówczas bowiem wyjdzie, że jesteśmy obłudnikami nie potrafiącymy wyrwać się z powstałego kanonu kobiety mogącej być zdominową i upodloną i górującym nad nią mężczyzną.

Mężczyźni sprzedają swoje ciała, usługi, tak jak kobiety. Można się zastanowić tylko nad tym, jakie pobudki mają ku temu jedni i drudzy. Jednak czy prostutucja którejś z tych grup jest lepsza lub gorsza? Czy ktoś ma mniejsze prawo do handlowania sobą?

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Czy ktoś jeszcze czyta książki...?

2008-11-20T04:07:00.000-08:00

Nieprzymuszenie, z własnej woli, chęci, ciekawości?

Myślę, że coraz bardziej książkę zastępuję internet. Z łatwością można znaleźć w tym, tak naprawdę, śmietniku informacji, takie wiadomości, które pozwolą nam udawać, że przeczytaliśmy coś, czego okładkę widzieliśmy tylko na ekranie komputera. Wystarczy wejść na dwa, trzy blogi z recenzjami, poczytać komentarze i oto mamy własną opinię. Łatwiej, szybciej, ekonomiczni intelektualiści nowej ery internetu.

Niestety tak jest coraz częśćiej. Pocieszeniem są wychodzący z ukrycia miłośnicy książek, dyskutujący, mający coraz to ciekawsze spotrzeżenia. Może pozwoli to zarazić innych, przekonać, że warto samemu sięgnąć po nowy, modny tytuł i wyrobić sobie własne zdanie.

Sama z przykrością stwierdzam, że czytanie jest obecnie rzadkością, reliktem przeszłości bronionym przez garstkę zapaleńców.

Podobało Ci się? Rozbawiło, skłoniło do refleksji, zachowałeś coś dla siebie :>? Powiedz mi o tym, zostaw po sobie ślad...

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Bluszcz...

2008-11-19T07:31:00.000-08:00

I oto nadszedł szczęśliwy dzień! Wczoraj w kiosku zobaczyłam tytuł "Bluszcz". Pismo przyciągnęło swoją uwagę niebanalną okładką, tytułem zachęcającym do wsiąknięcia w jego treść. Jak się okazało "przespałam" czas wydania pierwszego numeru pisma i mój nabytek to już drugi numer tej nowości rynkowej.

Po wczorajszym zapoznaniu się z treścią "Bluszcza" stwierdziłam definitywnie, że absolutnie muszę mieć numer 1! Jeśli pojawia się coś nowego warto wyrobić sobie zdanie i wystawić ocenę na dość mocnej podstawie. Wypatrzyłam już w internecie, zamówiłam i będę czekać!

Bluszcz nie jest jednak debiutem na polskim rynku, a bardzo późną reaktywacją tytułu wydawanego jeszcze przed wojną.

Pismo dla kobiet, które obecnie zawiera coś więcej ponad porady sercowo-łóżkowo. Kartkując "Bluszcz" nie spotykam się z tym niemiłym uczuciem "wciskania" mi każdego produktu, bo ktoś za to zapłacił wydawnictwu.

To niewątpliwy plus pisma i z pewnością może ono chociażby z braku te, jakże nachalnej wszędzie reklamy, zdobyć czytelników. Przeglądając "Bluszcz" widzę zapowiedź wspaniałej lektury, pasjonujących zapisów dyskusji, poruszających opowiadań, wciągających reportaży, historii, relacji. Oczywiście każdy tekst wymaga głębszej oceny, niż powieszchowne przejrzenie pisma. Na pewno wielu odstraszy obecność na łamach pisma tak, powiedzmy sobie szczerze, skomercalizowanych twórców jak chociażby J.J. Wiśniewski.

Dajmy jednak "Bluszczowi" szansę. Zapowiada się bowiem, że właśnie pojawiła się gazeta dla wszystkich tych, którzy łakną słowa, chcą się nim zachwycić i to każdego miesiąca na nowo i to nie tylko na kartkach czytanych książek.

Woody Allen - cytaty. Cytaty z filmów Woody Allena.

2008-11-16T16:38:00.000-08:00

Jedyne czego żałuję w życiu, to tego, że nie jestem kimś innym.

"Nie dość, że nie ma Boga, to jeszcze spróbuj znaleźć hydraulika w weekend!"

"- Cóż, przyznam się, że postanowiłem iść za tobą i zobaczyć to z bliska.

- Jeżeli szedłeś za mną, to dlaczego byłeś tu przede mną?

- Szedłem za tobą... bardzo szybko."

"- Nie ma chyba nic złego w tym, by dwoje ludzi dyskutowało o małżeństwie bez przekształcania tego w III Wojnę Światową!

- Dyskutowaliśmy o tym setki razy i znasz moje zdanie. Jestem faszystą."

"Zwariowałaś? Zachowaj trochę szaleństw na menopauzę!"

"Pamiętam, że jako mały chłopiec ukradłem kiedyś pornograficzną książkę wydrukowaną w Braille'u.

Często pocierałem świńskie fragmenty."

"Sądzę że miałem dobre stosunki z rodzicami. Bili mnie bardzo rzadko...

Myślę, że w całym moim dzieciństwie uderzyli mnie tylko raz.

Zaczęli mnie bić 23 grudnia 1942 a skończyli późną wiosną 1944."

"Po takiej dawce Ryszarda Wagnera chce mi sie napaść na Polskę."

"Moja wiedza o sztuce ogranicza się do Kirka Douglasa w roli Van Gogha."

"Jestem tak dobrym kochankiem, ponieważ dużo ćwiczę sam."

"- Ona jest taka myszowata.

- On też jest myszowaty, w wolnych chwilach mogliby zajadać się serem."

"- Może napijesz się szampana z mojego pantofelka?

- Nie jestem w stanie wypic takiej ilosci plynu na raz!"

"Nigdy nie chciałbym należeć do klubu, który miałby za członka kogoś takiego jak ja.

Do tego sprowadzają się moje relacje z kobietami."

"Wyglądacie na szczęśliwych. Jak to robicie?

Ona: Ja jestem bezmyślna, ograniczona, nie mam poglądów ani nic ciekawego do powiedzenia.

On: I ja też."

"- Czy ty przynajmniej wiesz co to jest "czarna dziura"

- Oczywiście, codziennie zarabiam nią na zycie..."

"Słuchaj, nie znam się na samobójstwach. Kiedy dorastałem na Brooklynie,

nikt nie popełnił samobójstwa. Wszyscy byli zbyt nieszczęśliwi."

"Prognozy są bardzo trudne, szczególnie w odniesieniu do przyszłości."

"Wieczność jest bardzo nudna, szczególnie pod koniec."

"- Nie jesteś wcale romantyczny. To jest twój problem.

- Kochanie, to ty przestałaś ze mną sypiać.

- To będzie już rok 20 kwietnia. Pamiętam tą datę dokładnie, bo to urodziny Hitlera."

"Tydzień temu kupiłem strzelbę. Gdybym miał guza, zabiłbym sie. Ale moi

rodzice byliby zrozpaczeni. Musiałbym ich najpierw zabić. A potem ciotkę i

wujka. To byłaby rzeź."

"- Nie uznajesz żadnych wartości, całe twoje życie to nihilizm, cynizm,

sarkazm i orgazm.

- We Francji mógłbyś zrobić z tego hasło wyborcze i wygrać."

"Achilles miał tylko piętę Achillesa. Ja mam całe ciało Achillesa."

"Gdy byłem mały, chciałem mieć psa. Ale moi rodzice byli na to za biedni i

kupili mi mrówkę."

"W Wiedniu współpracowałem z Freudem. Poróżniła nas interpretacja zazdrości o penisa. Freud twierdził, że należy ją ograniczyć tylko do kobiet."

"Stawał się obiektem antysemickich zaczepek. Jego rodzice, którzy zawsze go

o wszystko obwiniali, brali stronę antysemitów."

"Powiedział, ze przypominam mu jego zmarłą żonę. Oby z czasów, kiedy jeszcze żyła."

"- Gdybyś była moją dziewczyną, kochałbym się z tobą w każdym pokoju, na

każdym łóżku, na każdym dywanie, na każdym stole...

- Mamy też śliczne wczesno amerykańskie żyrandole."

"Posiadanie pieniędzy jest lepsze od ich braku, przynajmniej z powodów finansowych."

"Jeśli zobaczysz intruza w trakcie obrabiania twego domu, nie wpadaj w panikę. Pamiętaj, że on boi się nie mniej niż ty. Dobrym sposobem jest obrabować JEGO. Przejmij inicjatywę i uwolnij włamywacza od zegarka i portfela."

"Poruszanie się szybciej od światła jest niemożliwe, a już na pewno nie pożądane, bo zwiewa czapkę"

"Będzie moim psychoanalitykiem jeszcze przez rok, potem jadę do Lourdes."

"Wziąłem kurs szybkiego czytania, zdołałem przeczytać "Wojnę i pokój" w dwadzieścia minut. To jest o Rosji."

"Nie chcę żyć w swoich dziełach, chcę żyć w swoim apartamencie."

"Świat jest jedną wielką restauracją."

"Seks jest jak gra w brydża. Jeżeli nie masz dobrego partnera to musisz mieć

przynajmniej dobrą rękę."

"Nieśmiertelność jest bardzo łatwa do osiągnięcia. Wystarczy nie umierać".

"Fakt, że jestem paranoikiem, nie oznacza jeszcze, że cały świat nie sprzymierzył się przeciwko mnie."

"Gdy byłem w twoim wieku, miałem szesnaście lat."

"Biseksualizm ? Niewątpliwie podwaja twoje szanse na sobotnią randkę."

"Jedyny raz osiągnęliśmy z żoną równoczesny orgazm, gdy sędzia podpisywał nasze dokumenty rozwodowe."

"Dobrzy ludzie śpią lepiej niż źli, ale złym lepiej się wstaje."

"Czy powinienem poślubić W.? Nie, dopóki nie powie mi pozostałych liter swojego imienia."

"Różnica pomiędzy seksem i śmiercią polega na tym, że kiedy będziesz umierał, nikt nie będzie się śmiać z ciebie, że robisz to sam."

"Kocham go jak brata, ale nie swojego."

"Wyglądasz teraz piękniej, niż w rzeczywistości."

"W świecie ludzi tylko subiektywność jest obiektywna".

"Czasem, gdy wychodzę na spacer, przypinam do boku szpadę. Ale gdy napada na mnie bandyta, chowam broń i wyciągam laskę. Laska wzbudza litość."

"Ja i mój były mąż zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia. Należało spojrzeć po raz drugi..."

"Mózg jest najbardziej przecenianym z ludzkich organów."

"Sądzę, że seks między dwójką ludzi jest rzeczą piękną. Między piątką jest fantastyczną."

"Świat niewidzialny istnieje, bez dwóch zdań. Kwestia tylko, jak daleko to jest od śródmieścia i do której otwarte?"

"Dwie kobiety spędzają wczasy w pensjonacie. Jedna mówi: jakie tu mają niedobre jedzenie, a druga dodaje: no i w dodatku takie małe porcje." To samo myślę o życiu. Jest pełne bólu, cierpienia i nieszczęść, a na dodatek tak szybko przemija."

"Zostałem wyrzucony z uczelni na pierwszym roku studiów, za ściąganie podczas egzaminów z metafizyki. No wiesz, zajrzałem wgłąb duszy chłopaka siedzącego obok mnie."

"Mam kategorie 'Z'. Na wypadek wojny, ja zostaje zakładnikiem."

"Uważają mnie za intelektualistę, ponieważ noszę okulary, a moje filmy za wartościowe, bo... trzeba do nich dopłacać."

"Mężczyznę można "wykastrować" jednym zdaniem: Wolę, abyś był moim przyjacielem niż kochankiem."

"Nie złościłem się, ale zamiast tego wyhodowałem sobie guzy."

"Kassandra: Widzę zniszczenie, widzę katastrofę. Jest jeszcze gorzej, widzę prawników!"

"-Kto z was jest szefem, ty czy mama?

-Ja jestem szefem. Mama tylko podejmuje decyzje. "

"Krew!!! To, powinno być wewnątrz."

"Co zrobisz gdy ktoś ci przystawi nóż do szyi a ty akurat dostaniesz czkawki?"

"Zbyt mało wiem by być niekompetentnym."

"Nigdy nie widziałem tyle trzcin. Czuję się jak Mojżesz."

"Nie podróżuję wodą. Religia mi zakazuje. Jestem Hebrajczykiem lądowym."

"- Nas jest dwoje a on jeden.

- Ale on ma siekierę i z łatwością zrobi z nas czworo."

"Skąd do cholery mogę wiedzieć skąd wzięli się naziści? Ja nawet nie wiem jak działa otwieracz do konserw!"

"-Co ma pan zamiar robić po odsiedzeniu trzech wyroków po 95 lat za rozmaite przestępstwa?

-Hmm... Mam zamiar pracować z dziećmi! "

"-Spójrz na tego gościa z Indiany. Zamordował 12 osób, rozczłonkował je i wszystkie zjadł.

-To się dopiero nazywa alternatywny styl życia. "

"-Nie nadaję się do pościgów. Jeszcze wjadę w jakiś szkolny autobus.

-W nocy szkolne autobusy nie kursują.

-A szkoły wieczorowe? "

"Jestem tak podekscytowany, że chyba umyje dzisiaj wszystkie zęby."

"-Co robisz w sobotę wieczorem?

-Popełniam samobójstwo!

-Hmm...w takim razie co powiesz na piątek wieczorem."

"Wierzę, że tam w górze jest coś, co czuwa nad nami. Niestety, jest to rząd."

"Moje życie jest żałosne. Ostatni raz byłem w kobiecie zwiedzając Statuę Wolności."

"Są gorsze rzeczy od smierci. Czy zdarzyło ci się spędzić wieczór z sprzedawcą polis ubezpieczeniowych?"

"Jesli chcesz rozśmieszyc Boga, opowiedz mu o twoich planach na przyszłość."

"W tym roku jestem gwiazdą, ale kim będe w następnym ? Czarną dziurą ?"

"Jedyne czego żałuje w życiu, to tego, że nie jestem kimś innym."

"Nowoczesny człowiek jest definiowany jako osoba urodzona po stwierdzeniu Nietzschego "Bóg umarł", ale przed hitem płytowym "I Wanna Hold Your Hand"

"Wyraźniej niż kiedykolwiek ludzkość stoi dziś na rozdrożu. Jedna droga prowadzi w rozpacz i skrajną beznadziejność, druga w totalne unicestwienie."

"Seks rozładowuje napięcie, miłość je potęguje"

"Chyba wiążemy zbyt wielkie nadzieje związane z orgazmem, oczekując, że zrekompensuje on pustkę panującą w innych dziedzinach życia..."

"Rozmazana plama - sam dość często odnoszę wrażenie, że nią jestem."

"Nie krytykuj masturbacji! To seks z kimś kogo się kocha!"

"-Wydaje się ci, że jesteś Bogiem...

-A czy to zły przykład?!"

"To co spotyka ludzi to tragedie i nieszczęścia. Tragedie to choroby śmiertelne, kalectwo, ślepota... Cała reszta to nieszczęścia."

"Seks z tobą to prawdziwie kafkowskie przeżycie!"

"Życie jest obozem koncentracyjnym."

"Dla ciebie jestem ateistą, dla Boga - konstruktywną opozycją"

"Czy seks jest niegodziwy?

Tak, jeżeli został wykonany prawidłowo"

"Mój mózg, to mój drugi ulubiony organ"

"To nie tak, że boję się umrzeć.

Po prostu nie chciałbym być w pobliżu, kiedy to się stanie"

"Nie mam ambicji osiągnięcia nieśmiertelności poprzez swoje filmy.

Wolałbym ją osiągnąć nie umierając"

"Na świecie są dwa rodzaje ludzi: dobrzy i źli. Dobrzy ludzie dobrze śpią, za to wydaje się, że źli lepiej bawią się na jawie"

"-A co jeżeli, rzeczywistość tak naprawdę jest iluzją i nic nie istnieje?

-Cóż, w takim razie zdecydowanie przepłaciłem mój nowy dywan."

"Gdyby tylko Bóg dał mi jakiś jasny znak! Na przykład złożył solidny depozyt w szwajcarskim banku na moje nazwisko."

"Seks bez miłości to puste doświadczenie. Ale wśród pustych doświadczeń to jedno z najlepszych."

"Pani mąż, nie wiem, może się powiesił, ale skoro była pani jego żoną, wcale się temu nie dziwię".

"-Lubię raczej mężczyzn dobrze zbudowanych, młodych i atletów

-Świetnie, jak do mnie jutro wpadniesz, zrobię najpierw kilka pompek."

"Myślę, że życie dzieli się na straszne i żałosne. To są dwie kategorie. Straszne to, no nie wiem, śmiertelne przypadki, niewidomi, kalectwo. Nie wiem jak sobie ludzie dają z tym radem radę, to zadziwiające. A żałosne są życia wszystkich pozostałych. Więc jeżeli jesteś żałosny, powinieneś być wdzięczny losowi, że jesteś żałosny, bo być żałosnym to wielkie szczęście."

"Życie nie naśladuje sztuki - naśladuje telewizję."

" Właśnie poznałam wspaniałego mężczyznę! Jest postacią fikcyjną, ale przecież nikt nie jest doskonały.

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji, woody allen

Opowiadanie O Jednej z Potencjalnie Mądrze Żyjących Kobiet...

2008-11-16T16:33:00.001-08:00

Ostre rozmowy kobiet z mężczyznami, których kochają wynikają z instynktu obronnego jeszcze gdzieś próbującego się przedostać przez falę miłości... A może ten instynkt obronny powoduje, że osoba kochana zamyka się przed tą kobietą?

Niezależnie jednak od tego efekt jest zawsze podobny, kobieta taka przechodzi przez kilka faz złości, nienawiści aż powraca do miłości. Chyba oczywiście, że w którejś z tych faz potencjalny najgorszy wróg, czyli ukochany mężczyzna, nie zachowa się tak, jak ta kobieta się tego spodziewa.
Poniższe opowiadanko to nieco karykaturalny zapis na to jak to kobiety potrafią być komiczne w swojej dedukcji.

Wszelkie podobieństwo z postaciami autentycznymi jest przypadkowe.

Dzień 1

To wszystko Twoja wina! Ja jestem twarda i się nie ugnę

"Czasami zastanawiam się czy Ty mnie naprawdę Kochasz" - tak powiedziałeś do mnie pewnego dnia, gdy poszło o coś, o czym nie pamiętamy już chyba oboje...

Nie wiem czy można usłyszeć coś gorszego od osoby, którą kocha się ponad życie. Pewnie można. Pewnie jest to coś w stylu "nie kocham Cię". Co może boleć bardziej?
Szczerze powiedziawszy wolę się o tym nigdy nie przekonać
A ja nie potrafię żyć jeśli moje życie miałoby się toczyć bez Ciebie, Panie Czasem Zastanawiam Się.

Dzień 2

Jestem twarda nie ugnę się! Ale jakoś nie mogę przestać myśleć jak to się wszystko stało....

...a potem to zdanie, że jak jeszcze przyjdzie mi ochota by Go zobaczyć, abym dala znać.
No przecież to tak jakby nieistotne dla Niego było co się stanie z Nami, jakby mogło się dziać cokolwiek, a on na to przystanie.
Gdybym powiedziała, że nie chcę Cię już więcej widzieć to byś już nigdy nie przyszedł?!

Chwilami myślę już nawet, że dla tak mało interesującej dziewczyny nie warto samemu zająć się związkiem.
Ale zaraz potem uświadamiam sobie, że jestem tego wszystkiego warta!
Tak jak w tych spotach reklamowych - because You're worth it.
Mnie tez mają ludzie czego zazdrościć i wiele osób chciałoby być na Jego miejscu.
A ja jestem właśnie z Nim i chce już na zawsze być tylko dla Niego. Na zawsze.

Tylko On na razie nie może się o tym dowiedzieć.

Dzień 3

Jestem twarda nie ugnę się., a przynajmniej Ci tego nie pokaże.

Wtedy gdy rozmawiałam z nim przed południem jedynym słowem, które kołatało mi się w głowie było "przyjdź".
Co z tego że mówiłam co innego?! Chciałam aby ten człowiek przy mnie teraz, zaraz, natychmiast!
Nie w czwartek. Zaraz.

Dzień 4

Nie, nie ugnę się! A do tego mam wsparcie!

Dzisiejsze spotkanie z jedną z grupy Potencjalnie Mądrze Żyjących Kobiet zostawiło w mojej pamięci jedno, pewnie dość kolokwialne stwierdzenie - jak Ci już nie zależy czy się pogodzisz czy nie to znaczy, że nie warto.

Świetne zdanie, wszystko staję się po nim naprawdę jasne, klarowne. Hm, tak, tylko że mnie właśnie zależy...

Dzień 5

Jestem twarda nie ugnę się....?

Tak bardzo mi Go brakuje. Myślałam, że może jakoś w pracy, może tylko na chwile w czasie przerwy jakiejś potencjalnej zadzwoni. Źle myślałam. Tak bardzo mi Go brakuje.

Ostre rozmowy kobiet z mężczyznami, których kochają wynikają z instynktu obronnego jeszcze gdzieś próbującego się przedostać przez falę miłości

"Independent" osobowość z chwili na chwilę staję się potrzebować konkretnego mężczyzny jak tlenu, by móc oddychać.
Prawda jest taka, że każde ostrzejsze słowo ma znaczyć tylko i wyłącznie - nie zranisz mnie, a nawet jeśli to na pewno Ci tego nie pokaże, o nie!

Czasem tylko trochę zapędzamy się w tym kobiecym uporze i może dlatego po latach tak wiele z nas żałuje swoich słów i ukrywania prawdziwych uczuć.

Wolimy tworzyć obraz siebie jako silnych, niezależnych kobiet niezauważając po drodze, że niezależnośc to nie udowodnienie swojej siły i walka o dominowanie w związku. Tak naprawdę to umiejętność okazania słabości przed tymi, na których właśnie nam zależy.

Opowiadanie... - Interia360.pl

Wszyscy jesteśmy jak z powieści Jane Austen

2008-11-16T16:32:00.004-08:00

Większość kobiet uwielbia jeśli nie jej powieści, to filmy na ich podstawie. Mężczyźni odbierają je jako typowo kobiece. Niezaprzeczalnym jest jednak stwierdzenie, że pióro Austen wydało dzieła ponadczasowe, opisujące każdego z nas.

Rozważna i romantyczna, Duma i uprzedzenie czy Emma. Każda z ekranizacji tych powieści z doborową obsadą aktorską. Każda pasjonuje i wciąga. Wywołuje emocje za każdym razem, gdy ją oglądamy. Śmiech, wzruszenie, współczucie, czy potępienie.

Każda z powieści Austen zajmuje się głównie tematem miłości. Zakończenia co prawda są typowymi happy endami, jednak cały przebieg historii, opis każdej z postaci sprawia, że zanikają bariery przestrzeni, jakby nie patrzeć, kilku wieków.

Każda z współczesnych kobiet i każdy z mężczyzn znajduje swoje odbicie w powieści Austen. Dostaliśmy tylko trochę więcej udogodnień, nie czekamy na listy przysyłane przez posłańca, lecz sprawdzamy maila, czy odbieramy sms-y. Zamiast pomocy tradycyjnych swatek wybieramy logowanie się na serwisy randkowe, a nazywanie kogoś mianem starej panny w wieku 22. lat, byłoby znacznym nadużyciem.

Okazuje się jednak, że kocha się tak samo od wieków, tak samo się cierpi. Może i staliśmy się bardziej wyzwoleni, teraz zdrada to już nie tylko odwiedzenie sam na sam innej panny z hrabstwa, jednak rozterki jakie temu towarzyszą, cały czas pozostają niezmienne.

Ponadczasowy obraz każdego rodzaju osobowości, w chociażby jednej z powieści znajdziemy każdego z naszych przyjaciół. Znajdziemy również i samego siebie. Możemy wtedy zauważyć, jak czasem śmieszni i pretensjonalni jesteśmy, ale możemy i wyciągnąć lekcje z każdego słowa. Najlepiej zrozumieć samego siebie przez przypatrzenie się trochę z boku na własną podobiznę.

Może wtedy zauważymy, że nie ma większej wartości, dla której można poświęcić siebie i swoje życie, niż w imię miłości. Wszystko inne zwyczajnie się nie opłaca dla naszego szczęścia. I tak jest od wieków...

Wszyscy jestesmy...- Interia360.pl

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Pokolenie gadżeciarzy

2008-11-16T16:32:00.003-08:00

la współczesnych gimnazjalistów czy licealistów najnowszy model komórki, laptop z najlepszymi funkcjami, czy odtwarzacz mp4 to już tak naprawdę żadne nowości.

Nie wywierają na nich wrażenia, a są właściwie spodziewanymi przez nich udogodnieniami, bo przecież tak szybko wszystko przestaje być modne.

Inaczej sprawa wygląda przy pokoleniu, które nie miało nawet okazji załapać się na gimnazjalną reformę. Dla nich gadżet stał się wyznacznikiem. Statusu majątkowego, pozycji w społeczeństwie, drogą do zaimponowania dziewczynie. Niedosyt w dzieciństwie wszystkiego tego, co w nadmiarze mają dzisiejsze dzieci sprawia, że obecnie dalej pozostali dziećmi. Chłoną każdą reklamę, wyszukują promocji, korzystają z kart zniżkowych wszystkich firmowych sklepów. Przecież dostają coś za darmo, najnowszy telefon tylko za miesięczny abonament plus nieznacząca dodatkowa opłata w wysokości dwóch średnich krajowych. Cóż to jednak przy tak zaawansowanym technologicznie i designersko telefonie?

Częstym zjawiskiem wśród nowo pojawiających się pracowników w dużej korporacji jest chęć dorównania poziomem do innych. Wtedy okazuje się, że stosunkowo wysoka pensja nie wystarczy nawet w połowie na to, by próbować stawać do wyścigu. Przecież trendy zmieniają się co chwile, nowe telewizory, laptopy, odtwarzacze.

Pojawia się pytanie, dokąd prowadzi ta droga? Nie można przecież w nieskończoność ścigać się z rynkiem. W pewnym momencie pojawi się ten przesyt, a wtedy okazać się może, że nic tak naprawdę nie zdobyli, poza kilkoma niszczejącymi gratami do niczego już po kilku latach niepotrzebnymi. Co mogą wtedy przekazać swoim dzieciom dzisiejsi gadżeciarze? Oby obudzili się w porę ze swojego dziecięcego snu, niedoścignionych marzeń niczym o Coca-Coli w czasach PRL-u.

Pokolenie gadżeciarzy - Interia360.pl

Co zostanie z polskiego kościoła?

2008-11-16T16:32:00.001-08:00

Każdy, kto w ostatnich czasach miał okazję sięgnąć po jeden z tygodników, może zauważyć powtarzający się temat sytuacji polskiego Kościoła i stanu naszej religijności. Czy można powiedzieć, że jest to po prostu szukanie tematu do zapełnienia luki w numerze czy rzeczywiście coś jest na rzeczy?

Sprawa nie wydaje się mieć tak jednoznacznej odpowiedzi. Rzeczywistość bowiem dostarcza nam dość sprzeczne sygnały. Prawdą jest, że coraz więcej Polaków publicznie i otwarcie mówi o sobie jako o niepraktykujących katolikach, jednak wzrasta również liczba młodych ludzi, którzy celebrując swoją wiarę, poświęcają życiu Kościoła coraz więcej uwagi i zaangażowania. Odchodzący od Kościoła nie widzą powodu, by składać swoje życie w czyjekolwiek ręce, sami są bowiem kowalami własnego losu. Osoby coraz bardziej poświęcające się swej wierze, traktują natomiast Kościół jako wsparcie, jakiego nie otrzymają z żadnej innej strony.

Możliwe, że przyszły w polskim Kościele czasy na przestawienie się z ilości na jakość, jednak czy to pomoże utrzymać się tej instytucji na współczesnym poziomie w państwie. Społeczeństwo wykazuje się coraz mniejszym zaufaniem do kleru i jego intencji, tajemnicami poliszynela stają się wiadomości o prywatnym, drugim życiu księży. To z pewnością nie wpływa korzystnie na kondycję Kościoła katolickiego w Polsce.

Wszelkie dywagacje na temat kierunku działania, jaki powinien przyjąć Kościół, mogą nie mieć większego znaczenia przy hierarchii Kościoła katolickiego. Niezależnie bowiem od kryzysów, jakie będzie religia katolicka przechodziła w kolejnych krajach, zarówno w Polsce, zasady działania i stanowisko Kościoła przy kwestiach najbardziej zapalnych w społeczeństwie nie zostaną zmienione, ani nawet zreformowane na potrzeby zatrzymania przy sobie wiernych.

Rozwój społeczeństwa, wyzwolenie ludzi spod bezwzględnego podlegania zwierzchnictwu i podporządkowaniu się jego wytycznym sprawił, że Kościół musiałby radykalnie zmienić swoje stanowisko w sprawie, chociażby związków pozamałżeńskich, antykoncepcji czy eutanazji. W innym przypadku może narazić się na utratę całej rzeszy najbardziej rozwijających się grup społecznych. Tych grup, dla których zakazywane przez Kościół praktyki stają się zwyczajnymi elementami życia współczesnego, nowoczesnego człowieka.

Społeczeństwo potrzebuje bowiem wsparcia w bieżącym życiu, w jego prawdziwym obliczu z realnymi problemami i potrzebami. Nie wystarcza nam już popieranie i wspieranie w samodoskonaleniu się i dążeniu do życia w idealnej harmonii z wytycznymi doktryny katolickiej. Istnieje ogromna potrzeba przewodnika prowadzącego przez realne życie w świecie, które nie oszczędza nikogo i przed każdym stawia tak samo wysokie wymagania. Każąca ręka Kościoła przestała już być pomocna dla wszystkich tych, którzy walczą z brutalną codziennością życia.

Jaka więc przyszłość czeka polski Kościół? Postawa każdego z nas z osobna o tym zadecyduje. Historia natomiast pokaże, jakie będą tych decyzji rezultaty.

Co zostanie z polskiego koscioła - Interia360.pl

Mężczyźni też mają zmarszczki...

2008-11-16T16:31:00.003-08:00

Od kiedy tylko istnieje reklama, sztaby marketingowców wykorzystują naiwność i chęć podobania się płci pięknej. Niewiele nowego da się już wmówić naszej płci, zatem pojawiła się potrzeba upolowania nowego tzw. targetu. Na celowniku pojawili się mężczyźni i nagle okazało się, że mają oni zmarszczki!

Żadna z kobiet z pewnością nie kupowała by kolejnej przedłużająco-wydłużająco-pogrubiającej maskary, gdyby nie bombardowały ją zewsząd komputerowo poprawiane mega - rzęsy.

Większość ułomności i niedoskonałości naszego ciała, skóry, cery pojawia się tak naprawdę w laboratoriach kosmetycznych i biurach marketingowych.

Kobiety w pewnym stopniu zdążyły się już do tego przyzwyczaić. Nie oburzamy się, gdy w kinie, w telewizji, czy w gazecie pokazuje nam się półnagą piękność bez żadnej, nawet najmniejszej skazy. Przeszłyśmy do porządku dziennego nad faktem upiększania gwiazd w każdej sesji zdjęciowej dla poczytnych magazynów.

Uodporniłyśmy się i może dlatego właściwie nie zauważamy tego, co stało się ostatnio na polskim rynku. Otóż okazało się, że kończą się możliwości upiększania kobiecego ciała. Niewiele nowego da się już wmówić naszej płci, zatem pojawiła się potrzeba upolowania nowego tzw. targetu.

Na celowniku pojawili się mężczyźni i nagle okazało się, że mają oni zmarszczki! Do tej pory nie posiadali ich w sensie negatywnym, były one oznaką dojrzałości, dodawały powagi i uznania. Nie były powodem do wstydu, usunięcia ich czy stosowania jakichkolwiek specyfików. Ba! Mężczyźni mogli spokojnie kpić i śmiać się z przynoszonego do domu przez swoje damy kolejnego cudownego specyfiku na gładką cerę.

Te czasy jednak już bezpowrotnie się skończyły. Mężczyźni mają zmarszczki i to takie, z którymi trzeba walczyć. Głosi o tym wielki napis reklamujący krem przeciw zmarszczkowy dla mężczyzn!
Oto możemy obserwować, jak pokolenie dzisiejszych 20-latków zaczyna mieć w swojej świadomości nie tylko całą listę kobiecych ułomności, zaczyna kreować się lista wad mężczyzn. Czasopisma coraz chętniej, szerzej i częściej pokazują nam facetów idealnych, takich do których wypada i należy wzdychać. Wszyscy odbiegający od tego modelu zaczynają już być krytykowani. Brak gustu, nie dbanie o siebie, zaniedbywanie - to tylko jedne z łagodniejszych określeń, gdy jeden z panów dobierze nieodpowiedni stój, bądź pozwoli sobie na wyhodowanie brzuszka w zbyt młodym wieku.

Teraz dopiero możemy naprawdę obserwować, jak dokonuje się prawdziwa ewolucja. Teraz feministki mogą cieszyć się najbardziej, bo oto dokonuje się zrównanie w prawach obu płci.

Wszyscy mamy wady. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Dopiero od niedawna jednak możemy powiedzieć otwarcie, że i mężczyźni mogą wstydzić się swoich niedoskonałości. Kolorowe czasopisma i bilbordy właśnie zaczęły atakować ich ego zdjęciami pięknych, młodych i doskonałych. W niedługim czasie świadomość wad, jakie otrzymali od Matki Natury przeniknie do ich życia, na stałe zamieniając je w wyścig za ideałem.
Większość mężczyzn stanie się, tak jak większość kobiet, niewolnikami rynku kosmetycznego i jego obietnic. Tylko po to, by osiągnąć ideał piękna kampanii reklamowej.

Mężczyźni też mają zmarszczki - Interia360.pl

Moda na autodestrukcję

2008-11-16T16:31:00.001-08:00

Wyglądasz dziś strasznie, pewnie znów przytyłaś. Nie mieścisz się w spodnie - nie zauważyłaś?

Teraz nie ma szans
byś była szczęśliwa
Bo jesteś za gruba
i tak to już bywa

Zobacz na modelki -
patrz jak wyglądają
Masz być taka jak one -
niech twe kości wystają

Brzmi przerażająco? Niestety nie dla wszystkich. Jest to tylko cześć odpowiedzi lustra stworzonej przez członkinie grupy pro - ana.

Pro - ana to cały ruch gromadzący dziewczyny, które dążą do pozbycia się tłuszczu z organizmu. Jakiegokolwiek tłuszczu. Azylem tych osób jest internet. Strony pro anorektyczek są jednymi z najczęściej odwiedzanych, najszerzej komentowanych, a na dodatek ciągle ich przybywa.

Na każdej z takich stron znajdziemy propagatorki anoreksji, wzajemnie wspierające się w coraz to bardziej drastycznych dietach, dodające sobie otuchy, gdy któraś chce zjeść coś "nadprogramowo”. Pro anorektyczki świadomie decydują się na wygłodzenie, świadomie chcą nabrać odruchu wstrętu do jedzenia. Ich leczenie jest jeszcze trudniejsze, niż standardowych anorektyczek. One nie wpadają w sidła choroby przez przypadek, zapędzenie się w odchudzaniu. Te dziewczyny pragną mieć anoreksję. Decydują się na wszystkie konsekwencje tej choroby. Doskonale wiedzą, jakie są jej skutki uboczne i wymyślają wzajemnie coraz to nowsze sposoby na ukrycie ich tak, by nikt się nie domyślił.

Pomagają sobie wzajemnie w skrajnym wyniszczeniu organizmu, byle tylko ich kości były wystarczająco widoczne, ciało coraz bardziej wychudzone. By każdy mógł na nie patrzeć i podziwiać.

Myślicie, że nie podziwiają? Wiele z tych dziewczyn to profesjonalne modelki. Można nawet śmiało powiedzieć, że są rozchwytywane w całej Polsce. Osiągają więc swój cel. Nikt nie pyta, dlaczego są aż tak szczupłe, ważne, że dobrze ubranie dobrze się na nich prezentuje.

Części dziewczyn udaję się z tego wyjść, choć podkreślają, że tak naprawdę nigdy nie przestaje się być pro anorektyczką. Te byłe pro anorektyczki zwracają uwagę wszystkich wytykających głupotę głodzenia się na fakt, że dążenia tych dziewczyn nie wynikają z głupoty, a z braku chęci do życia.

W dzisiejszych bowiem czasach młode dziewczyny nie popełniają już samobójstw, gdy pragną śmierci. Większość wybiera śmierć na raty, czyli anoreksję. Może z braku odwagi na tak zdecydowany ruch, jak ostateczne odebranie sobie życia. Bardziej jednak prawdopodobne, jak i potwierdzane przez nie same, jest chęć jeszcze większego zadręczenia siebie, swojego organizmu, ukarania za to, jak niewiele się znaczy. Przekonanie o niskiej własnej wartości, według pro anorektyczek, wyrabiają w nich rodzice i media.

Co czwarta z osób chorujących na anoreksję umiera, jest to jedna z najbardziej śmiertelnych chorób psychicznych.Najstarsza anorektyczka dożyła 40. lat. Najwięcej osób z zaburzeniami łaknienia odmawiającymi leczenia jest wśród pro anorektyczek.

Moda na autodestrukcję - Interia360.pl

Zawistny jak Polak

2008-11-16T16:30:00.000-08:00

Krystyna Janda powiedziała kiedyś, że w Polsce na szacunek i podziw liczyć może tylko osoba biedna, schorowana i jak najbardziej pokrzywdzona przez los. Być może stwierdzenie to jest nieco przerysowane, jednak musimy przyznać, że nie lubimy tych, którym się powodzi.

Sukcesy sąsiada wzbudzają w nas co najmniej zazdrość, często zawiść. Umniejszamy osiągnięciom innych, swoje wznosimy pod niebiosa. Najłatwiej wyrazić swą dezaprobatę w stosunku do tych sławnych, zdolnych, pięknych i bogatych. Wówczas krytykujemy do woli, bezkarnie, bez konsekwencji, bez nawet możliwości bezpośredniej konfrontacji.

Zła plotka

Popularność serwisów plotkarskich, typ komentarzy, które są na nich zamieszczane tylko to potwierdza. Na żadnej z naszych rodzimych gwiazd nie zostawiamy suchej nitki. Aktorki, piosenkarki, prezenterki są, w zależności od ich wyglądu, albo zbyt szczupłe albo zbyt grube, za bardzo plastikowe albo przesadnie naturalne. Mamy krytyczną odpowiedź na wszystko.

Zakończeniem filmu "Dzień Świra" Koterskiego jest zbiorowa modlitwa. O co? W zasadzie pragnienia są bardzo altruistyczne, wręcz wzorowe. Dla siebie bowiem osoby te nie pragną nic. Jest w tym jednak pewien szkopuł. Jedyne, o co proszą to, delikatnie powiedziawszy, szkodę dla swego sąsiada. Niech go zdradzi żona, niech córka zejdzie na złą drogę, niech wszystkie jego sukcesy zamienią się w totalną porażkę.

Nasze kompleksy

Ci przerysowani Polacy Koterskiego nie potrafią znieść sukcesów swego sąsiada. Wpędzają ich w kompleksy, jednak już potknięcia potrafią poprawić nie tylko samopoczucie, ale i mniemanie o sobie. Nasze kompleksy przemawiają przeciwko nam. Sprawiają, że nie przepuścimy żadnej okazji do skrytykowania dokonań innych. Przykre, że rządzą nami tak podstawowe instynkty, jak zwykła zawiść i zazdrość. Lepsze efekty poprawiania swego ego dałaby praca nad naszymi niedoskonałościami i dążenie do własnych sukcesów.

Zastanówmy się więc zanim zaczniemy krytykować i niszczyć innych tylko po to, by podświadomie poczuć się kimś lepszym. Przykra, dla wielu prawda, jest bowiem taka, że najwięcej zyskujemy i największą klasę pokazujemy, gdy potrafimy docenić zalety innych. Nawet swoich wrogów.

Zawistny jak Polak - Interia360.pl

Kupię miłość. Tanio.

2008-11-16T16:29:00.001-08:00

Co znaczy w obliczu najważniejszego uczucia najdroższy prezent, najbardziej wykwintna kolacja w eleganckiej restauracji i co jeśli staje się to tylko sposobem do kupienia sobie miłości?

Jak rzadko w słowach młodych kobiet możemy usłyszeć jak wspaniałym ich wybranek jest przyjacielem, pasjonatą, rozmówcą, jak ciekawym człowiekiem. Jak często natomiast słyszymy o jego zarobkach, drogich prezentach, ekskluzywnych wyjazdach. Czy rzeczywiście tak niska jest cena miłości, że wystarczy kilka banknotów, by ją zyskać.

Co więcej, nikt już nawet nie pyta kim jest człowiek, z którym chcemy spędzić życie. Może tylko z punktu widzenia jakie stanowisko zajmuje i ile może na nim zarobić. Spróbujmy jednak opowiedzieć im, o tym co nas urzekło w tej osobie, zbyt dużego zainteresowania nie wywołamy.Chyba, że dodamy do tej opowieści serię wyjazdów, bukietów kwiatów, flakoników perfum przez ukochanego kupionych.

Gdyby zapytać, kim jest osoba będąca w ich sercu, poznamy szczegóły jego pracy. Być może zarobków. Jak przecież zdecydować się na życie z kimś, kto nam nic nie zapewni w tym życiu. Czasem może nawet lepiej wybrać nie sercem, a rozsądkiem. Czy nie tak większość teraz myśli?

Czy aż tak bardzo skomercjalizował się świat, że skomercjalizowaliśmy również i miłość. Fascynację mylimy z radością z otrzymywanych prezentów, miłość z dążeniem do wysokiego stadardu życia. Łatwiej przecież zakochać się w kimś, kto nam to wszystko zapewni.

Być może w naszych czasach już tylko księżniczka Fiona potrafi zakochać się we wnętrzu swojego Shreka, tak jak to tylko w bajkach bywa.

Kupię miłosć. Tanio. - Interia360.pl

Krótki przewodnik po polskiej biurokracji

2008-11-16T16:28:00.000-08:00

Dlaczego idąc do urzędu boimy się, nastawiamy bojowo, przygotowujemy na najgorsze. Gdy tylko ktoś z naszych znajomych dowie się, że oto mamy do załatwienia coś w urzędzie jakimkolwiek, nawet pocztowym, patrzy na nas współczującym wzrokiem i życzy powodzenia, w duchu spisując nas na straty.

Idziemy przecież do naszego urzędu, wybudowanego za nasze pieniądze, w którym urzędnicy pracują również za nasze pieniądze. Ich praca jest pracą w służbie państwu, więc pracować powinni z chęcią niesienia pomocy tym, którzy państwa tego są budulcem, czyli jego obywatelom.

Powrót do przeszłości

Zamiast tego wszystkiego spotykamy się niezmiennie ze scenami rodem z Alternatyw 4. Zupełnie jakbyśmy po przekroczeniu progu urzędu przenosili się z powrotem w czasy socjalizmu, znanego mnie osobiście jedynie z filmów i opowieści. Dlaczego więc odnoszę wrażenie, że pewien z jego przejawów znam aż nazbyt dobrze patrząc na naszych urzędników?

Panie z urzędów stają się największą świętością, tak jakby mogły decydować o naszym życiu lub śmierci. Co najgorsze często właśnie sprawy, które chcemy załatwić mają dla nas właśnie taki wymiar. Pewnie to właśnie świadomość tego faktu daje paniom z okienek takie poczucie władzy.

Urząd jest ogromny a wyjścia są dwa

Nieświadomi losu, jaki na nas czeka wmawiamy sobie, że wszystko da się załatwić. Przecież to taki sam człowiek jak my, na pewno nas zrozumie i pomoże, gdy to my nie końca zrozumiemy jego. W rzeczywistości jednak zdać sobie musimy sprawę, że położenie nasze do komfortowych nie należy. Wyjścia jakie dla nas pozostają w zasadzie są tylko dwa.

Jeżeli mamy na tyle wiedzy i doświadczenia możemy nastawić się jak na wojnę i każdy atak pani z okienka odpierać kolejnym atakiem. Istnieje wówczas ogromna szansa, iż kobieta uzna że trafiła na silniejszego i będzie musiała pogodzić się z klęską. Z pewnością odbije to sobie na następnym petencie, nie mamy oczywiście co do tego wątpliwości.

Jednak, gdy brak nam walorów umożliwiających zaliczenie nas do grupy walecznych jesteśmy skazani na drugą opcję. Musimy według niej przedstawić siebie jako potulnego człowieka, nieco zagubionego w tej wielkiej urzędowej rzeczywistości. Nie zaszkodzi na komentarz pani urzędniczki, wytykający nasze braki wiedzy o posiadaniu konkretnego papierka, odpowiedzieć z pełnym podziwu wyrazem twarzy, że tak tajemną wiedzę tylko ktoś na tyle wybitny jak sama pani może posiąść i co my, małe stworzonka byśmy bez niej biedni zrobili.

Petent z wyborem

Najogólniej rzecz ujmując musimy więc zrobić z siebie głupka. Albo grając nieustraszonego obywatela, albo nieco zagubionego. Jeśli bowiem sami tego nie zrobimy narażamy się na wyręczenie nas w tej konieczności przez samą panią urzędniczkę. A tak przynajmniej możemy liczyć dodatkowo na wzbudzenie strachu bądź litości. Zawsze przecież warto mieć wybór i z niego korzystać. Nawet tego rodzaju wybór. Prawda?

Przepraszam, czy można normalniej

Na koniec chwila zastanowienia. Może byłoby łatwiej bez tego ustalania taktyki względem urzędu. Wtedy moglibyśmy ze spokojem i uśmiechem na twarzy zwracać się o pomoc do tych, którzy do tego właśnie zostali powołani.

Oszczędzilibyśmy sobie nerwów i upokorzenia. Urzędy zyskałby w oczach obywateli, może nawet byśmy je polubili.

I tutaj apel. Może by się tak dało normalniej? Dałoby się?

Krótki przewodnik...- Interia360.pl

W pogoni za marzeniami, w pogoni za pracą...

2008-11-16T16:25:00.000-08:00

Jak możemy obserwować od kilku lat, miesięcy wyjazdy zagraniczne do pracy stały się czymś normalnym na tyle, by przestały dziwić już kogokolwiek...

Jeśli ktoś sam nie wyjechał, lub nie zrobił tego któryś z członków jego rodziny to z pewnością zrobił to jego znajomy lub znajomy znajomego. Co ciekawsze krąg ten coraz bardziej się zacieśnia - córka koleżanki, siostra pracodawcy. Nawet tych, którzy nie wyjadą już coraz mniejszy łańcuszek ludzi dzieli od tych, którzy już "tam" są.

Dlaczego tak właściwie wyjeżdżamy?

Odpowiedź wydaje się prosta. Pieniądze, perspektywy, możliwość spełnienia marzeń. Wiadomo przecież, że może i pieniądze szczęścia nie dają, ale jakoś lżej się z nimi żyje. Tylko czy aby na pewno tym wymarzonym sposobem na zdobycie pieniędzy jest praca magistra socjologii na zmywaku w Wielkiej Brytanii? Niezależnie przecież od tego jak bardzo jesteśmy wykształceni tylko garstka z tych, którzy wyjadą będą mogli cieszyć się praca w swoim zawodzie za o wiele większą stawkę niż w Polsce... Może zawsze popycha nas ta nadzieja, że to tylko kilka miesięcy i złapie się coś lepszego, coś na swoim poziomie, coś czym będzie można się pochwalić?

Stawka większa niż życie

Gdy już padnie decyzja wyjazdu wszystko stawiane jest zazwyczaj na jedna kartę. Wszystkie oszczędności przeznaczamy na wyjazd, może sprzedamy samochód, pomoże nam rodzina. Wszystko to po to, by "w razie czego" mieć juz tam jakieś zabezpieczenie. Tak wiele przecież słyszy się o tych, którzy wyjechali i teraz mieszkają na ulicy obcego kraju. Muszą żebrać o obce funty, dolary tylko dlatego, że w którymś miejscu podwinęła się im noga. Więc przygotowani tymi opowieściami na wszystko co może być najgorsze z zapasem pieniędzy, pewnego doświadczenia i przestróg wyjeżdżamy...

Miłość w czasach emigracji

Na miejscu w Polsce zostaje zawsze ktoś ważny. Tym, którzy mają na tyle szczęścia mogą wyjechać z małżonkiem, dziećmi, tą ukochaną osobą można tylko zazdrościć. Oni zostawiają tu "tylko" rodziców, dziadków, rodzeństwo, przyjaciół.

Gorzej jeśli musimy wyjechać zupełnie sami, zostawiając za sobą dzieci, żonę, męża. Jak wiele razy pojawia się w głowach naszych połówek pytanie, czy to aby nie ostatni pocałunek, wolimy nie myśleć. Prawdziwa miłość przecież przezwycięży wszystko. Zapominamy gdzieś po drodze, że w samotności trudno ogrzać się wspomnieniami nawet tej najprawdziwszej miłości, która na nas czeka i tęskni...

Jednak podejmując się tego wyzwania mniej lub bardziej świadomie decydujemy się na to, że coś może się skończyć. Coś czego naprawdę nie możemy kupić pieniędzmi. Czy było warto okaże się za kilka lat. Może zarobimy więcej, może on lub ona dojadą do nas już za miesiąc, dwa... może trzy.

Stawiamy na szale całe swoje życie, pozwalamy porwać się prądowi, są przecież okazje, których nie można przepuścić. Robimy to nie tylko dla siebie. Robimy to dla swoich dzieci, dla ojca i matki, którym tak ciężko tutaj się żyje. Dla żony, by móc jej kupić to, czego zapragnie. By móc przynajmniej wszystkim pokazać, że jesteśmy coś warci.

Tylko czy dostrzegą nas pod obcym niebem?

W pogoni za marzenia, w pogoni za pracą...- Interia360.pl

Internetowy sen, czyli współczesna droga od pucybuta do milionera

2008-11-16T16:24:00.000-08:00

Jak duże rozmiary ma zjawisko "amerykańskiego snu" możemy obserwowac włączając jakkąkolwiek stację muzyczną i patrząc na znane twarze zarabiąjące miliony dolarów. Zazwyczaj są to osoby, których wcześniejsze życie było albo na wskroś normalne, albo wręcz ocierające się o patologię.

Obecnie ich kariera oszałamia, a zarobki nie sięgają nawet połowy dochodów naszych rodzimych gwiazd. Ten fenomem sprawia, że nawet właśnie nasze "gwiazdy" wyjeżdzają za ocean by spróbować tam swoich sił i przeżyć upragnione 5 minut sławy. Nie jest to łatwe, nawet dla tych najbardziej utalentowanych.

Niektórym się to udaje, jak Alicji Bachledzie Curuś, której rola w filmie "Trade" zbiera w Stanach Zjednoczonych same pochlebne recenzje. Zapewne jednak większość będzie musiała pogodzić się z porażką. Wiadomo przecież, że nie każdy może zostać światową gwiazdą... Czy może nią jednak zostać ktoś docierający do swoich potencjalnych fanów poprzez amatorskie występy przed kamerą internetową?

Każdy ma swoje "grono"

Wraz z erą internetu stopniowo zaczęły rozwijąć się społeczności internetowe, zawiązujemy dzięki nim znajomości, przyjaźnie, a nawet się zakochujemy. Umożliwiło to dzielenie się swoim życiem, jego sukcesami i porażkami z innymi.Portale promujące konkretne umiejętności, dające możliwość wykazać się w tym w czym jesteśmy najlepsi były kolejnym krokiem rozwoju internetu. Mamy dzięki temu miejsca w internecie zrzeszające specjalistów od grafiki, reklamy, projektowania witryn internetowych.

Prawdę powiedziawszy w tym momencie zakres tej działalności internetu jest tak wielki, że każdy może wypromować siebie w sposób jaki uzna za najbardziej słuszny. Często zwiększamy przez takie prezentowanie się na stronach przeglądarek swoje szanse na zatrudnienie, przedstawiamy umiejętności, wykonane projekty, robimy wszystko by zaintresować innych swoją działalnością.

Jednakże największą popularność jak zwykle możemy zyskać nie przez słowo pisane ale przez obraz. Dzięki społecznościowym serwisom video każdy może całemu światu pokazać swoje wdzięki.

Pokolenie kamer internetowych

Problemem jest już tylko to co chcemy pokazać. Kamerki internetowe to rzecz tak powszechna, że każdy może za ich pośrednictwem pokazać wszystko. Największe zainteresowanie wzbudzają oczywiście filmiki prezentujące, czasem wątpliwe walory, nie do końca chyba świadomych tego kroku, młodych dziewczyn.

Największe zainteresowanie nie współgra tutaj z jakością i trwałością tego rodzaju popularności. Ot kolejny raz ktoś da się skusić na to co jest najlepiej sprzedającym się tematem, by nie użyć słowa towarem. Jednak poza tą, jakże oczywistą w obecnych czasach stroną serwisu mamy również trochę perełek.

Odnaleźć to, co najcenniejsze

Jedną z nich jest niejaka Esmee Denters. Młoda dziewczyna z Holandii. Ktoś, kto usłyszał choć jedną z zaśpiewanych przez nią piosenek z pewnościa kibicował jej w duchu, ale czy spodziewał się tego, co stało się z nią teraz? Esmee podpisała kontrakt z wytwórnią Justina Timberlake'a. Jest w trakcie przygotowywania materiału na swoją płytę i czeką ją światowa trasa koncetrowa. Wszystko to spotka 18 letnią dziewczynę, która zaczęła policealną szkołę opieki społecznej. Trudno jest powiedzieć czy sama zainteresowana spodziewała się takiego rozwoju spraw.

Pewne jest natomiast to, że Esmee stała się pierwszą na świecie wokalistką, która dzięki amatorskim materiałom w internecie ma rzeczywistą szansę na światową karierę. Niewątpliwym elementem jej sukcesu jest determinacja i wytrwałość. Systematycznie nagrywała ona kolejne wersje światowych przebojów w jej własnym wykonaniu. Wierzyła w siebie, a jeszcze więcej wiary dodawali jej oglądający internauci czekając z niecierpliwością na kolejny "występ”.

Czy pojdą za nią kolejni i internet rzeczywiście stanie się miejscem spełniania marzeń zależy już tylko od nas samych. Od tego co wybieramy z masy informacji nam dostarczanych i w co sami go wzbogacamy. Przykład Esmee może sprawić, że coraz więcej osób zacznie marzyć o spełnieniu swojego własnego... internetowego, snu.

Internetowy sen...- Interia360.pl

'Polka' Manuela Gretkowska

2008-11-13T16:55:00.001-08:00

Trudno spotkać kogoś nie kojarzącego Manueli Gretkowskiej. Często jednak mamy do czynienia z sytuacją, że ocenia się P. Manuelę jedynie przez pryzmat kilku jej kontrowersyjnych wypowiedzi i dorobionej do tego otoczki medialnej.

Prawda natomiast o twórczości tej pisarki jest o wiele bardzo złożona niż tak czarno - białe oceny.

Biorąc za przykład Polkę, w której to Gretkowska wciąga nas w jej bardzo intymny, prywatny świat, nie znajdujemy tylko zwykłego zapisu kilku miesięcy z życia dwojga ludzi. Jest to historia wycinka ich życia, ich ogromnej miłości, ale okraszona poważnymi rozważaniami, filozoficznym zamyśleniem nad światem, a czasem i zwyczajną 'babską' złością. Nie jest więc to tylko zapis przemyśleń przyszłej matki. Coś więcej, a zarazem nic wywyższającego się na tyle, by nie można przebrnąć do końca. Wręcz przeciwnie! Jednak w mojej opinii jest normalna cecha książek Gretkowskiej.

Miłość w Polce jest odczuwalna w każdym opisie spotkania, rozmowy, werbalnego kontaktu przyszłych rodziców. Nie potrzebne są żadne podniosłe słowa i wyznania miłości do jakich przyzwyczaić mogły nas powieści z miłością w tle. Miłość u Gretkowskiej pojawia się w poduszce pod plecy, ciężkiej ręce zasypiającej na rosnącym brzuchu i wszędzie tam, gdzie nikt inny jej nam nie pokazuje i nie opisuje. W tych właśnie miejscach codzieńnie znajdujemy miłość nie zawsze potrafiąc ją złapać i nazwać. Manuela Gretkowska nas w tym wyręczyła, może niektórych nawet tego nauczyła.

Polka nie pokazuje miłości bezkresnej, idealnej i wiecznej. Pokazuje za to miłość prawdziwą, a więc niepewną swego losu i dbającą o swą kondycję każdego dnia. Pewnie to właśnie daje jej siłę na więcej i więcej.

Poza czysto osobistą sferą życia autorką porusza tematy powszechnie uznane za kontrowersyjne, mamy więc i ustawę antyaborcyjną i opiekę zdrowotną w Polsce i badania prenatalne. Łaknących ironii zaspokoją relację ze spotkań Gretkowskiej i jej partnera z dziennikarami.

Każde z tych poważniejszych tematów poruszany jest poruszany właściwie mimochodem przy toczącym się obok normalnym, zwyczajnym życiu. Taki właśnie sposób ich przedstawiania sprawia, że zapadają nam w myśl wszystkie najbardziej odległe dla nas, do tej pory, sprawy. Przejmujemy przejęcie Gretkowskiej i jej zaagażowanie.

Dokładając do całośći opis rozwoju nowego życia w łonie matki i przeżycia tejże w trakcie całej ciąży otrzymujemy obraz, który ma szansę zostać ponadczasowym. Nie jest to żaden poradnik, żadne stadardowe opisy cudownej ciąży. Rzetelna relacja z placu boju, maratonu, jakim jest ciąża.

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Cytaty z 'Dziwnych losów Jane Eyre' Charlotte Bronte

2008-11-13T16:46:00.000-08:00

" Wiem co to znaczy żyć całkowicie dla tego i z tym, którego kocham nad wszystko w świecie. Uważam się za nieskończenie szczęśliwą, za szczęśliwszą ponad wszelki wyraz, gdyż w całej prawie pełni jestem wszystkim dla mojego małżonka, tak jak on dla mnie. Nigdy żadna kobieta nie była bliższa ode mnie swemu mężowi, nigdy nie była bardziej kością jego kości i krwią jego krwi (...)

Być razem znaczy dla nas być jednocześnie wolnymi jak w samotności i wesołymi jak w towarzystwie. "

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Cytaty z 'Wichrowych Wzgórz' Emily Bronte

2008-11-13T16:44:00.001-08:00

"Nie umiem tego wyrazić, ale z pewnością każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że istnieje część nas

samych gdzieś całkowicie poza nami.

Na cóż by się zdało moje istnienie, gdyby ograniczało sie tylko do tego świata? Ilekroć cierpiałam dotąd, zawsze to były cierpienia Heathcliffa. Widziałam je i czułam od pierwszej chwili.

Przewodnią myślą mojego życia jest on.

Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal.

Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla minie obcy i

straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego.

Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie.

Wiem dobrze, że czas ja zmieni, tak jak zima zmienia wygląd lasu. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami, nie przykuwa oka swoim pięknem, ale jest niezbędna do życia. Nelly, ja i Heathcliff to jedno.

Jest zawsze, zawsze obecny w moich myślach - nie jako radość, bo i ja nie zawsze jestem dla siebie radością, ale jak świadomość mojej własnej istoty."

"Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego."

"Nie mogę żyć bez mego życia! Nie mogę życ bez mojej duszy!"

"Kocham ciebie, choć mnie zabijasz, lecz czy mogę wybaczyć ci to, że zabijasz siebie?"

"Mogłabym go zabić, a on, nawet konając, nie pomyślałby o zemście."

"Katarzyno Earnshaw, obyœ nie zaznała spoczynku tak długo, jak ja żyję. Powiedziałaœ, ze cię zabiłem, stań się więc nawiedzającym mnie upiorem. Pozostań przy mnie na zawsze - przybierz, jaką chcesz, postać - doprowadŸź mnie do obłędu, tylko nie zostawiaj mnie samego w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleŸć! O, Boże! To się nie da wypowiedzieć! NIE MOGĘ ŻYĆ BEZ MEGO ŻYCIA. NIE MOGĘ ŻYĆ BEZ MOJEJ DUSZY!"

"Teraz widzę jaka byłaœ dla mnie okrutna, okrutna i fałszywa. Dlaczego mną wzgardziłaœ? Dlaczego zdradziłaœ własne serce, Katy? Nie mam dla ciebie ani jednego słowa pociechy. Masz, na co zasłużyłaœ. Sama zabiłaœ siebie. Tak, teraz mnie całuj, teraz płacz! Teraz żądaj ode mnie pocałunków i łez... będę dla ciebie truciznš i wyrokiem potępienia. Kochałaœ mnie, więc jakim prawem mnie porzuciłaœ? Jakim prawem, pytam? Bo do Lintona pociagnšł cię przecież tylko lichy kaprys. Dlatego, że nie mogły nas rozdzielić ani nędza, ani poniżenie, ani œmierć, ani żadna siła boska czy szatańska, tyœ to uczyniła z własnej woli. Ja ci nie złamałem życia, sama to uczyniłaœ, za jednym zamachem łamišc i moje. Tym gorzej dla mnie, żem silny. Czy pragnę żyć? Cóż to będzie za życie, gdy ty... o, Boże! Czy ty chciałabyœ żyć mając własną duszę w grobie? Kocham ciebie, choć mnie zabijasz, lecz czy mogę przebaczyć to, że zabijasz siebie?"

"Mam tyle samo wspólnego z niebem, co z Edgarem Lintonem. Gdyby mój podły brat nie zmarnował Heathcliffa i nie zrobił z niego parobka, nawet na myœl by mi nie przyszło to małżeństwo. Ale teraz poniżyłabym się wychodząc za Heathcliffa. Dlatego on się nigdy nie dowie, jak bardzo go kocham. Wcale nie dlatego, że jest przystojny, ale dlatego, że jest bardziej mną niż ja sama. Nasze dusze sąjednakowe, niezależnie od tego, co w nich tkwi. A dusza Lintona tak się różni od mojej, jak promień księżycowy od błyskawicy, jak mróz od ognia."

"Kocham ziemię , po której ON stąpa, powietrze nad jego głową; wszystko, czego dotknie jego ręka, każde jego słowo, każde spojrzenie, każdy postępek i Jego całego bez zastrzeże"

"Widzisz, jaka jest różnica między naszymi uczuciami: gdyby on był na moim miejscu, a ja na jego, to choćbym go nienawidził piekielną nienawiścią, nigdy bym na niego nie podniósł ręki. Możesz mi nie wierzyć, jeśli nie chcesz. Dopóki by jej na nim zależało, byłby bezpieczny. Z chwilą kiedy przestałaby o niego dbać, wydarłbym mu serce i wypił krew! Ale do tego czasu (jeśli mi nie wierzysz, to mnie nie znasz)... do tego czasu wolałbym konać powoli przez lata całe, niż dotknąć jednego włosa na jego głowie!"

"W chwili kiedy jej względy by się skończyły, wydarłbym mu serce z piersi i wypił jego krew! Lecz wcześniej - nie znasz mnie, jeśli mi nie wierzysz - wcześniej sam bym prędzej umarł po kawałku, niż pozwolił, by jemu włos spadł z głowy!"

"Ponieważ niedola i poniżenie, i śmierć, i nic, czym Bóg czy szatan chciałby nas pokarać, nie mogły nas rozdzielić, ty z własnej woli to uczyniłaś."

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji

Cytaty z 'Polki' Manueli Gretkowskiej

2008-11-13T16:40:00.000-08:00

"Nic nie jest na zawsze. My bardzo chcemy być razem i bardzo ostrożnie podchodzimy do siebie, żaeby naszego razem nie potłuc.

Nie mamy jednak tego ciężkiego poczucia pewności, że zawsze będziemy ze sobą, do końca życia, w bezpiecznym ciepełku, w wygodnych kapciach. I to nam dobrze robi."

"Jestem nagle zupełnie bezradna. Mam w sobie coś, kogoś, kto właśnie wylądował

z kosmosu czy od Pana Boga albo zalągł się z genów.

Mały człowiek, zawieszony na drgającej strunie życia.

Nie czuję Go, a on i tak tam sobie jest i wykluwa się z mojego ciała.

Wybuchł wszechświat, rozrastający się na miliardy komórek."

"Kochajcie ludzi, tak szybko odchodzą - telewizyjny refren ze słów

księdza Twardowskiego. Może w końcu komuś przyjdzie do głowy, że po którejś

nachalnej powtórce zamiast poezji zostanie z tego

hasło na rzecz przedwczesnego wytrysku"

"Prę z Pioter, mam jego siłe."

recenzja, cytaty z, świat książki, recenzja książki, recenzje, najlepsze książki, cytaty książek, artykuły, felieton, czytanie, fragmenty, recenzji